Ağaçlar Konuşuyor (Biz Bunu Zaten Biliyorduk!)

[Siena]

Merhaba! Öncelikle paylaştığım ''Mantralar'' yazısındaki yanlış bilgilendirme için özür dilerim, eski bir yazımdı ve güncellemediğimi Sonne sayesinde fark ettim. Tekrardan kusura bakmayın

Gel gelelim konumuza:
Ağaçlar Konuşuyor! E Biz Bunu Biliyorduk Zaten...

Bugün internette gezinirken dikkatimi çeken bir durum oldu, ''ağaçlar kendi aralarında konuşabiliyor.'' bu durum oldukça garip geldi sebebi ise bu keşif modern bilimde 1997 yılında Suzanne Simard tarafından yapıldı. Suzanne küçükken köpeklerinin kanala düştüğünü bu yüzden onu kurtarmak için etrafındaki toprakları kazdıklarını buradanda mantarların liflerini gördüğünü hatırlayarak bu çalışmaya başladı. Üzerine deneyler yapıldı ve gerçektende ağaçların kendi arasında bir iletişimi olduğunu ve ihtiyaçları olan besinleri birbirlerine aktardıkları kanıtlandı. Ayrıca toplu orman katliamlarında ağaçların birbirlerine haber verdiği de söylendi. Ayrıca:
''Bir ağaç böcek saldırısına uğradığında havaya etilen gibi gazlar salıyor, komşu ağaçlar bu gazı 'duyup' henüz saldırıya uğramadan kendi yapraklarında zehirli kimyasallar (tanenler gibi) üretmeye başlıyordu.''

Gel gelelim en ilginç kısmımıza...
Biz bunu zaten biliyorduk hatta ağaçlarla iletişim kurup onlardan bilgi bile alıyorduk! Nasıl mı? Paganizm sayesinde tabii ki. Antik Paganizm inançlarının çoğu ''Animizm'' felsefesine dayanır, bu felsefe her şeyin ruhu olduğuna ayriyetten bu ruhların iradesi olduğuna insanların da bu ruhlarla uyum içinde yaşamak zorunda olduğuna değinir. Evet, Tengristler de her şeyin bir ''iyesi'' yani koruyucu ruhu olduğunu biliyordu aynı şekilde Helenler de Keltler de hatta Romalılar da biliyordu (ve Paganizm kökenli inanca sahip olan diğer uygarlıklar). Öyle ki çeşitli pratiklerde bu ağaçlarla konuşulmuş, kehanet hatta yardım istenmiş!
Antik Yunanda Zeus'un kahinleri rüzgarın meşe ağacının yapraklarında oluşturduğu hışırtıları dinler ve yorumlarlardı, yani ağaçlar rüzgar yardımıyla konuşurdu.

Keltlerde ise belirli ağaçlardan kesilen küçük dalların üzerine Ogham harfleri kazınır, yere atılır ve ağacın ruhunun bu harfler aracılığıyla cevap verirdi.

İskadinavda bir ağacın altında oturup "utiseta*" adı verilen bir meditasyon tekniği uygulanırdı. Ağacın köklerinden gelen bilgeliği veya ölen ataların ağaç ruhları aracılığıyla söylediklerini duymaktı.

Türklerde ağaca bir canlıymış gibi hitap edilir, ondan çocuk, bereket veya şifa istenirdi. Ağacın sallanması veya yapraklarının belirli bir yöne yatması, dileğin kabul edildiği veya ağacın "cevap verdiği" şeklinde yorumlanırdı...
Ve bunun gibi bir sürü pratik ve deneme, hepsi doğayla iletişim kurmak amaçlıydı ama özellikle ağaçlarla. Çünkü ağaçlar başlı başına başka bir evren, zaten halihazırda bir sürü mitolojide bir sürü kutsal ağaç vardı, (Yggdrasil Ağacı* v.b.) Düşünsenize kökleriniz var ve bir sürü insanla bağlantı halindesiniz; Besin, su, tehlike uyarısı alıyorsunuz BENCE ÇOK HAVALI BİR ŞEY.

Örnek bir deney olarak Suzanne'nin yaptığı kanıt niteliğindeki o deneyinde huş, göknar ve sedir ağaçları kullanıldı. Sedir ağacının biyolojik yapısı nedeniyle sedir farklı bir mantar türüyle bağlantılıydı bu yüzden sohbete dahil olamamıştı ama huş ve göknar ağaçları arasında olan şey olağan üstüydü. Önce huş ağacı gölgede kaldı göknar güneşe konuldu göknar ağacı gerekli olan karbon desteğini huş ağacına yönlendirdi sonra tam tersi yapıldı ve bu sefer huş ağacı gerekli olan karbon desteğini huş ağacına verdi... Yani inancımız bizi yine yanıltmadı ve kanıtlarını tekrar dünyada gözler önüne serdi, tıpkı piramitlerin enerji yuvası olduğunu bilmesi, dünya dışı varlıkların var olduğunu ibrahimi dinlerden çok çok önce söylemesi v.b birçok şeyi önceden aktarması gibi. Bilim gelişir ve halihazırda bizim kabul gördüğümüz şeyleri kanıtlar niteliğe geldiği zaman tekrar kendimizi dışarıdakilere tekrar kanıtlamış oluruz.

Etiklerimizden Alıntı:
Afrodit şöyle yanıtladı: O aleme tüm sırlarımı sakladım. Onları gözlemleyin, size kutsal ve ebedi anlamlarını açığa çıkaracaklar. Beni ve Kutsal Öğretiyi Doğal Evrenin harikaları içinde bulacaksınız.

”Ayın kadim dilini kim biliyor şimdi? Kim konuşuyor Tanrıça ile hâlâ? Sadece taşlar hatırlıyor şimdilerde, Ayın uzun zaman önce bizlere söylediklerini, ve ağaçlardan, otların şarkılarından, ve çiçeklerin kokularından öğrendiklerimizi…” (Tony Kelly, ‘Pagan Musings’, 1970)

Utiseta* Hakkında:
Sigrún Björk Ólafsdóttir'in Whispers of the Hidden World (Gizli Dünyanın Fısıltıları) kitabından

Ütiseta — Ruhlar Dünyasına Bir Kapı​

"Dışarıda oturma" anlamına gelen ütiseta, kökleri en derinde Kuzey Avrupa, özellikle de İskandinav ve İzlanda geleneklerine dayanan kadim bir ruhani uygulamadır. Bu pratik, genellikle gecenin sınır saatlerinde, doğada yalnız kalarak ruhlar dünyasıyla iletişime geçme çabasını tarif eder. İsmi İzlandaca olsa da, bu pratiğin benzerlerine dünyanın pek çok farklı kültüründe rastlanır; Kuzey Amerika Yerlilerinin "görü arayışlarından" (vision quest) Şinto rahiplerinin münzevi meditasyonlarına kadar.

Uygulayıcı; genellikle yol ayrımları, mezar höyükleri veya kutsal bir ağacın altı gibi ıssız bir yerde yalnız başına oturur ve bazen tüm gece boyunca kımıldamadan kalarak gizli alemlerden gelecek görüleri veya mesajları beklerdi. Bu tür mekanlar, taşıdıkları sembolik güç nedeniyle seçilirdi: Yol ayrımları eşik noktaları, höyükler ataların kapıları, ağaçlar ise dünyalar arasındaki canlı köprüler olarak görülürdü.

Bu uygulama, Hristiyanlaşma sürecinde yasaklandı. 13. yüzyıldan kalma bir İzlanda kanunu şöyle der: "Ütiseta at vekja tröll upp ok fremja heiðinn dóm" — yani, "Trolleri uyandırmak ve Pagan ayinler gerçekleştirmek için dışarıda oturmak." Bu ferman, kilisenin sadece eski tanrılardan değil, insanların toprak ruhlarına (koruyucularına) olan sarsılmaz bağından duyduğu korkuyu yansıtmaktadır.

Yine de tüm resmi yasaklara rağmen, ütiseta halk efsanelerinde yaşamaya devam etti. En ikonik hikayelerden biri, dünyalar arasındaki perdenin inceldiğine inanılan Yule gecesinde, "Gizli Halk" (huldufólk) ile karşılaşma ritüelini anlatır. Geleneklere göre, onları görmek isteyen kişi şunları yapmalıdır:
Ormanda, bir yol ayrımında otur. Alacakaranlıktan şafağa kadar sessizlik içinde kal. Beraberinde belirli ritüel nesneleri getir: gri bir kedi, bir parça mors derisi, üzerine uzanmak için gri bir koyun postu ve başının üzerinde tuttuğun bir balta (baltanın ağzına bakarak). Eğer ritüel doğru şekilde gerçekleştirilirse, Gizli Halk yanından geçebilir. Seni konuşmaya veya hareket etmeye zorlamak için çeşitli hazineler teklif edebilirler. Ancak efsaneler uyarır: Eğer cevap verirsen, hem hazineyi hem de iç huzurunu kaybedersin. Sessiz kalırsan, elde edeceğin ödül —ister zenginlik ister bilgelik olsun— senin olabilir
(BU BİR EFSANEDİR! MEDİTASYON İÇİN BAHSEDİLEN MALZEMELERE İHTİYACINIZ YOK)...

Ütiseta, bir disiplin ve teslimiyet pratiğidir. Amaç ruhlar dünyasını kontrol etmek değil, onların varlığını alçakgönüllülükle kabul etmektir. Günümüzde bile bazı İzlandalılar, özellikle kutsal gecelerde doğada bilinçli olarak yalnız kaldıklarında, ruhani deneyimler yaşadıklarını rapor etmektedirler.

• İzolasyon ve Sessizlik: Uygulayıcı, genellikle gece vakti, orman, mezar höyüğü, kutsal bir ağaç dibi veya ıssız bir doğa parçası gibi "insan elinin değmediği" yerlere gider. Amaç, modern dünyanın gürültüsünden ve insan enerjisinden tamamen uzaklaşmaktır.
• Ruhani İletişim: Bu pratiğin temel amacı; ataların ruhları, doğa ruhları (İyeler), tanrılar veya genel olarak kozmik bilgelik ile iletişime geçmektir. Uygulayıcı, doğanın içinde tek başına oturarak zihnini berraklaştırır ve dış dünyadan gelen mesajlara veya içgörülere odaklanır.
• Görüler ve Kehanet: İskandinav kaynaklarında (özellikle Sagas), insanların geleceği görmek, önemli kararlar almak veya gizli bilgilere ulaşmak için utiseta yaptıkları anlatılır. Bu sırada yaşanan "görüler" (vizyonlar), uygulayıcının rehber edindiği bilgiler haline gelirdi.
• Zihinsel Dayanıklılık: Dışarıda, karanlıkta ve genellikle soğukta uzun süre hareketsiz oturmak, kişinin hem fiziksel hem de zihinsel sınırlarını zorlar. Bu zorluk, kişiyi sıradan bilinç seviyesinden "trans" benzeri bir seviyeye taşıyan bir katalizör işlevi görür.
  !GECE VAKTİ ORMANA GİTMEK İÇİN PEK GÜVENLİ BİR ZAMAN DEĞİLDİR BUNUN YERİNE GÜNDÜZ VAKİTLERİNİ TERCİH EDEBİLİRSİNİZ, YANINIZA ODAĞINIZ BOZULMADIĞI SÜRECE BİRİLERİNİ ALABİLİRSİNİZ!
  
  Yggdrasil*:
  Odin, her şeyi bilen Tanrı.
  Sadece maddesel alemin sırlarını bilmek istemiyordu, evrenin en derin sırlarını da öğrenmek istiyordu. Bu bilgi bedelsiz değildi ama Odin bilgi için her şeyi feda etmeye hazırdı.
  Hemen kendini Yggdrasil Ağacına yani ''Evrenin ve Dünyanın Merkezi'' olarak kabul edilen kül ağacına astı (yaşam ağacı).
  Ardından bu sırrı görmek için bir kurban vermesi gerektiğini biliyordu, Odin gözünü çıkardı ve kurban sundu.
  9 gün 9 gece boyunca ne yemek yedi, ne su içti.
  9. Gecenin sonunda bilincinin sınırları yıkıldı, gözü ağacın altındaki yaşam kuyusuna kaydı.
  Kuyudan geometrik, enerjik rün sembollerini gördü.
  Rünler Urd Kuyusundan yani kaderin kaynağından çıktı. Odin artık evrenin en gizli sırlarını öğrenmişti. Bunu diğer varlıklarla paylaştı ancak her şeyiyle değil. Odin herkesin onun gibi çaba göstermesi gerektiğini düşündü. Tabii günümüzde bu artık Yggdrasile asılmak değil sadece Rünlerin barındırdıklarını anlamaya çalışmak, telafuzlarını öğrenmek.
  
  Hávamál 138-139, Şiirsel Edda:
  "Biliyorum ki, dokuz uzun gece boyunca rüzgârda sallanan bir ağaçta asılı kaldım, bir mızrakla yaralandım, Odin'e, kendime adadım kendimi, köklerinin nereden geldiğini kimsenin bilmediği o ağaçta."