Paunang Thread ng Pagsasalin (Initial Translation Thread

[Kitsunebi]

Noticed some errors with the old testament translation page. Here's the fixed one:

Mga Pagkakapareho:
"Sinumang sumusumpa sa kanyang ama o ina, ang kanyang ilawan ay papatayin sa madilim na kadiliman." (Prov. 20:20)

KINOPYA mula sa:
"With-hold not thy son from the rod, else thou wilt not be able to save him from wickedness." (Ahiqar 9:137)

|
|
\/


Mga Pagkakatulad:
Whoso curseth his father or his mother, his lamp shall be put out in obscure darkness. Prov.20:20

NINAKAW mula sa:
"Whosoever takes no pride in the names of his father and mother, may the sun not shine upon him." Ahiqar 9:137

---------------------------------------
Mga Pagkakapareho:
"He who spares the rod hates his son, but he who loves him is careful to discipline him;" (Prov. 20:20)

KINOPYA mula sa:
"With-hold not thy son from the rod, else thou wilt not be able to save him from wickedness." (Ahiqar 9:137)

 

[tyrantmage]

ΣΑΤΑΝΑΣ – Ang Sinaunang Griyego na Pinagmulan Ng Pangalan, Espirituwal na Pagkabuhay na Mag-uli​

Original page in English: https://joyofsatan.org/satanas_name.html

Si Amang Satanas, sa hinaharap ay babangon bilang ang walang kapantay na Katotohanan ng sangkatauhan. Sa huli ng ito, magiging napakalinaw, ngunit sa kasalukuyan, tayo ay lumalabas mula sa isang panahon ng kasamaan at kasinungalingan na ginawa laban kay Satanas.

Ang mismong pangalang Satanas, na siniraan ng mga mananaliksik na Hudyo at mga Zionistang walang halaga, ay isa sa pinakabanal na mga salitang nabigkas ng dila ng tao. Ang Pangalan ni Satanas ay ang tunay na Pangalan ng Diyos at ang Pangalan ng Kataas-taasang Diyos.

Sa Sanskrit, lubos itong nauunawaan bilang isang kilalang katotohanan. Ang kulturang Indo-Aryan at Sanskrit na konektado, minana mula sa, at nilikha ng mga Diyos, ay nagpapakita ng kapangyarihan ng salitang Sat at ng salitang Satya, na inuugnay ang mga ito sa Katotohanan.

Noong nagpasya si Yogi Bhajan na itaguyod ang kanyang malaking rebelasyon upang, ayon sa kanya, lubos na pabilisin ang Espiritwal na Ebolusyon ng sangkatauhan, ibinahagi niya ang Lubos na Lihim na mantra sa Silangan na kilala ng mga Brahmin bilang SA-TA-NA-MA.

Ang Mantra na ito ngayon ang pinakasikat sa Eastern Yoga. Ang kaalaman na ang Sinaunang Griyego ay malakas na nauugnay sa Sinaunang Sanskrit, ay magiging medyo madaling maunawaan kung ang isa ay pamilyar sa parehong mga wikang ito. Pareho sa mga ito ay mahigpit na itinuturing na mga Banal na Wika, o mga wika na may disenyo at pinagmulan ng mga Diyos mismo.

Matapos magsagawa ng malawakang pananaliksik tungkol dito [kapwa sa espirituwal at materyal na aspeto], napagpasyahan ko ang isang sukdulang dami ng mga katangian tungkol sa tunay na PANGALAN NG DIYOS, na walang iba kundi nakasulat sa Ingles bilang SATAN o SATANAS.

Upang maabot ang mga konklusyong ito, kailangang maging pamilyar sa Pinakamataas na kaalaman ng Inisyasyon at Pilosopiya ng mga Sinaunang Griyego. Dahil nagmula ako doon, gumugol ako ng dalawang dekada sa pag-aaral ng kaalamang ito, na nagbukas sa akin ng walang hanggang mga lihim tungkol sa Sansinukob. Ang partikular na post na ito ay may kinalaman sa mga pinagmulan ng Pangalan ni Amang Satanas, na isang Pangalan ng maraming uri ng Banal na Kapangyarihan.

Sa Sinaunang Griyego, ang Pangalan ay magiging ganito: Σ-Α-Τ-Α-Ν-Α-Σ.

Isang karaniwang gawain sa Sinaunang Griyegong Sistema ang paglipat-lipat ng mga letra ng isang salita upang makahanap ng mga nakatagong kahulugan ng nasabing salita. Ito ay tinatawag na Ana-grammatism kung saan ang Ana ay nangangahulugang muling pagposisyon. Ang Gramma ay nangangahulugang Letra.

Sa pagsasaayos muli ng mga letra ng Σ-Α-Τ-Α-Ν-Α-Σ, makakakuha tayo ng isa pang salita, na isa sa mga napaka-halatang lihim na nakatago sa likod ng Banal na Pangalan ng Diyos: Α-Ν-Α-Σ-Τ-Α-Σ.

Kung pamilyar ka sa nabanggit, maaaring mapansin mong may kakaibang pamilyar na bagay sa salitang ito. Sa totoo lang, dito mismo nagmula ang pangalang ANASTASIA.

Isalin sa Filipino: Ang salitang ito ay isinasalin bilang ang tanyag na Muling Pagkabuhay, dahil talaga itong nangangahulugang Nabuhay na Mag-uli o ΑΝΑΣΤΑΣ.

Alam namin dito na kahit ang pangalan ni Yehubor's leader Yehoshua ng Bibliya na kalaunan ay tinawag na Jesus Christos ay walang tunay na kaugnayan dito. Lahat ng ito ay isa lamang nakaw na titulo upang ilarawan ang isang huwad na kwentong Hudyo bilang totoo.

Ang Jesus ay isang titulo na ninakaw mula kay Zeus at ang salitang Iasis na nangangahulugang magpagaling, at ang Christos ay nangangahulugang Ang pinahiran ang Inisyado sa mga misteryo.

Hanggang sa ikalawang siglo BC, nang magsimula ang panlilinlang ng mga Hudyo, ang mga katutubong tao ay malamang na hindi naniniwala sa anumang bagay na may kaugnayan sa mga Hudyo, na malinaw na nakarinig nito mula sa kung saan at nag-isip na "Oy vey, gusto ng goy ang salitang iyon, gumawa tayo ng isang ganap na panloloko batay dito."

Para sa lahat ng salitang ninakaw nila, at lahat ng salitang binago nila, at lahat ng kanilang kulturang binaligtad, lubos silang nakakaalam ng kanilang ginagawa. Ang tanging mga hindi nakakaalam ay ang kanilang mga biktima, na hindi marunong bumasa't sumulat at hindi isinilang sa mga Diyos; ang pagkawala ng kultura ay humantong sa maraming hindi pagkakaunawaan at ang pagtanggap ng maling opinyon ng mga Hudyo bilang pinagmumulan ng katotohanan.

Ang pamana ni Amang Satanas ay malinaw din na ang pinakamasamang nililibak na entidad at ang pinakahindi nararapat na nililibak na entidad sa buong kasaysayan ng sangkatauhan.

Walang sinuman ang karapat-dapat sa kaluwalhatian nang higit pa sa Kanya, at gayunpaman karamihan ng sangkatauhan ay nagsinungaling tungkol sa Kanya dahil tinanggap nila ang mga kasinungalingan at tsismis mula sa mga Hudyo NANG WALANG pagsusuri ng KAALAMAN at KATOTOHANAN tungkol sa paksa.

Tungkol sa Pangalan ni Ama Satanas, nakikita natin ang malinaw at sinadyang paglapastangan at pag-aalis ng kahulugan nito. Kaya't inilalahad ko ang KATOTOHANAN ng paksang ito, hindi batay sa mga walang kabuluhang pamamaraan ng mga baliw na Hudyo, kundi sa malinaw na mga KATOTOHANAN.

Gaya ng alam nating lahat dito, ang isa pang ninakaw na Mitolohikang Tema ay ang Muling Pagkabuhay, na napakahalagang bagay, dahil ang Muling Pagkabuhay na ninakaw ng mga kalaban na programa, ay direktang may kaugnayan sa pagpapataas (Pagbangon ng mga Patay) ng Ahas na Kundalini mula sa pagkakatulog, tungo sa kalagayang tinatawag nating Nabuhay. Pagkatapos, isa ay muling ipinanganak sa espirituwal na paraan.

Kapag walang meditasyon at walang ganito, walang pangalawang kapanganakan dahil ang isang tao ay nananatiling walang kaluluwa. Habang kinukuha natin ang nawalang espirituwal na kaalaman, sinubukan ng kaaway na muli at muli na guluhin ito upang iakma ang kanilang sarili sa kasalukuyang panahon.

Ang tawag diyan ay ΑΝΑΣΤΑΣΙΣ na may dalawang kahulugan, at ang ibig sabihin sa Sinaunang Griyego ay ang mga sumusunod - madaling mapatunayan ng lahat ng nakakaalam ng wika: Ibalik nang nakaturo pataas ngunit literal din na muling buhayin. Literal din nitong ibig sabihin ay, buhaying muli mula sa patay

Ang ibang pangalan ni Satanas, na LUCIFER o EOS-FOROS, ay kilala sa kahulugan bilang Tagapagdala ng Liwanag. Sa kontekstong ito, ang Liwanag ay naibabalik sa Kaluluwa, at ang isa ay nabubuhay muli mula sa kalagayan ng dilim at kawalan ng kaluluwa.

Ang liwanag na ito ay ang liwanag ng kaluluwa kapag ito ay tunay na nasa estado ng ΑΝΑΣΤΑΣΙΣ o kapag ang Ahas ay muling bumangon..

Ang nabanggit sa itaas ay maaaring makamit sa pamamagitan ng pagpapanumbalik ng kaluluwa ng tao at pagbabalik nito sa paggana, isang tagumpay na maaaring makamit sa pamamagitan ng Satanic Arts o Meditation, na malamang na magbibigay ng pag-aalala sa maraming mga tagalabas o mga naniniwala sa doktrina ng kaaway ngayon, ngunit ito ay simpleng pag-uusap tungkol sa meditation at pagbubukas ng kaluluwa.

Ang nasa itaas ay magmumukhang karaniwang katuwiran sa mga darating na dekada, ngunit ngayon malaya ang mga Kristiyano na tanggihan ang mga pahayag na ito na parang mga hangal at maranasan ang pangalawang kamatayan kung saan hindi sila umiiral sa Kabilang Buhay. Upang umiral nang espiritwal, tanging Kaalamang Espiritwal lamang ang makapagliligtas sa isang nilalang, at hindi ang sabi-sabi mula sa Mga Hudyo.

Kapag naunawaan nila na literal na linlang sila ni Yehubor's leader Yeshua at ng kanyang lahi sa isang hindi-espirituwal na programa na walang iba kundi huwad na kasaysayan ng mga Hudyo na naninira sa tunay na Diyos ng Buhay at Muling Pagkabuhay ng sangkatauhan [Walang iba kundi si Ama Satanas Mismo], lahat sila ay magbabago ng kanilang mga paraan.

Ang orihinal na Diyos, Muling pagkabuhay ng kaluluwa, Walang Hanggang Buhay, Pagpapagaling ng Kaluluwa at lahat ng pinaniwalaan nila nang labis ay ang mga bagay na tunay nilang hinahangad ngunit hindi kailanman magkakaroon: Ito ay umiiral lamang sa isa na kanilang tinatanggihan, ang pangunahing pinagmulan na tinatawag nating Satanas at na tinutukoy natin dito bilang Ama Satanas.

Maaari kang sumama sa amin, o maaari mong ipagpatuloy ang paninira hanggang matapos ang siklo ng kamangmangan sa Yuga ng panlilinlang na ito. At kasabay nito, aalisin ang mga kasinungalingan katulad ng mga sinungaling.

Ang mapagkatotohanan ay magtatagumpay, matatag at makapangyarihan sa biyaya ng Diyos.

At, upang magtapos sa isang huling parirala: SI SATANAS AY DIYOS.

-High Priest Hooded Cobra 666

 

[Kitsunebi]

SATANIC ETHICS: SATYA AND BAALZEVUL

SATYA:

A

Kalayaan
Isa sa mga pangunahing birtud na dapat maunawaan ng isang tao ay ang kalayaan.

Nandoon tayo kung nasaan tayo dahil sa kalayaan.

At kaya nating pumunta sa mga lugar na maaari nating puntahan dahil dito. Ngunit maaari rin tayong hindi pumunta.

Malaya tayong gumawa ng mga pagpili sa ating buhay para sa ating sarili at, hanggang sa isang antas, para sa iba.

Ang kalayaan ay pundamental sa mundo ng dualidad at pisikal na pag-iral.

Malaya tayong makinig, o hindi makinig. Malaya tayong gamitin ang kaalaman, o hindi ito gamitin.

Lahat ng birtud ay nagsisimula sa kakayahang maunawaan ang pagpiling nagmumula sa kalayaan.

A

Panalangin:
“O Satya, ikaw ang una na naging malaya,
Turuan mo kami tungkol sa hiwaga ng kalayaan!”








Β

Ang Pagbagsak
Kung paanong nagsimula ang kalayaan, gayon din nagsimula ang landas ng pag-angat o pagbagsak.

Tayo’y mga mananayaw sa loob ng dualidad, ngunit bingi sa sinfonya ng buhay—nawala tayo sa hakbang at bumagsak.

Bawat pagbagsak ay naroon upang baligtarin, at kung ang tao ay bumagsak, maaari rin siyang bumangon.

Sa ating pag-angat at pagbagsak, natikman natin ang sakit at ligaya: mayroong magiging alipin, at mayroong magiging panginoon; may makauunawa sa mabuti at masama, habang ang iba’y mananatiling walang alam.

Β

Panalangin:
“O Satya, tulungan mo kaming baligtarin ang pagbagsak,

Gawing maikli ito at hindi walang hanggan.

Ituro mo sa amin kung paano pagharian ang bumagsak na kalagayan at ang bumagsak na daigdig.

Lapitan mo ang aming kamangmangan nang may habag at pagkakaibigan.

Narito kami, nagsisikap na baligtarin ang aming pagbagsak!”





Γ

Realismo
Lingapin mo ang iyong paligid, O tao—ano ang iyong nakikita? Wasak na mga labi at guho; isang magandang mundo, ngunit kasabay nito, isang pangit na mundo.

Nakikita mo ang iyong sarili, at ikaw ay nakatindig sa disyerto ng realidad. Gamitin mo ang iyong kalayaan at pumili—lumayo mula sa kasinungalingan patungo sa katotohanan.

Sa Espirituwal na Satanismo, hinahanap natin ang realidad, sapagkat ang realidad ang pinagmumulan ng lahat ng hiwaga.

Mataas man o mababa, dapat nating hanapin ang tunay na realidad, lalo na ang realidad sa ating kalooban.

Γ

Panalangin:
“O Satya, Panginoon ng lahat ng realidad,

Buksan mo nang malawakan ang mga tarangkahan upang pukawin ang aming pang-unawa,

Palayasin ang kamalian at ilusyon,

Ihatid mo kami palapit nang palapit sa tunay na realidad.”





Δ

Kamatayan
Malapit ang kamatayan at siya ang hari—ang kailangang ilusyon at ang pinakamakatotohanang kahihinatnan.

Sa kamatayan, walang pagtakas. Ngunit gaano tayo katiyak na kailangan nga nating takasan ito?

Habang nakabitin sa ibabaw natin ang dakilang espada ng kamatayan, dapat nating alalahanin na tayo’y naririto upang mabuhay. Naririto rin tayo upang mamatay—kaya mag-isip nang malalim. Saan tayo patutungo?

Sa Espirituwal na Satanismo, ang kamatayan ay isa lamang dagdag na dahilan upang umiral at lumago. Ang ating mga pagsasanay ay magbibigay sa atin ng sulyap sa kabila, upang ang kamatayan ay ating harapin nang may kaalaman.

Δ

Panalangin:
“O Satya, Panginoon sa ibabaw ng Kamatayan,

Ipagkaloob mo sa amin ang pag-unawa sa aming sariling pag-alis,

Basbasan mo kami upang tunay naming maisabuhay ang buhay.”





E

Paggalang, Paggalang na May Paghanga, at Pananalig sa mga Diyoses
Oh, sa kabila ng lahat ng aking realismo, nakikita ko ang isang makinang na bituin. Nagliliyab ito nang matindi sa tuktok ng kalangitan.

Ang mga Diyoses. Sila na naririto upang tulungan ang sangkatauhan na umangat sa mas mataas na antas ng pagkaunawa, kapangyarihan, at kamalayan.

Anong dakilang kapalaran, sa kabila ng lahat, ang magkaroon ng mga Diyoses! At anong kahangalan ang hindi naisin silang maging bahagi ng ating buhay!

Tungkol sa ating mga Diyoses, sila ang gumagabay sa atin patungo sa Huling Layunin.

May mga Diyoses na mas dakila, at may mga lingkod at katuwang sila. Sa galak, gagabayan nila tayo sa ating mga pag-abot.

Habang higit nating nauunawaan ang misyong ito at binibigyang-galang, iginagalang nang may paghanga, at pinaniniwalaan sila, mas nagiging maayos ang ating pag-unlad—at mas tiwala tayong makapaglalayag sa magulong karagatang ito.

Upang igalang ang mga Diyoses, dapat isaalang-alang ang sansinukob at ang kanilang bahagi rito. Sapagkat ano sila kundi mga nilalang? Mga walang hanggang puwersa!

Upang sila’y igalang nang may paghanga, dapat mong maunawaan na ikaw rin ay bahagi ng herarkiyang ito. Tayo ay nasa gitna—sa pagitan ng uod at baboy, ng Bayani, ng Demonyo, at ng Diyoses.

Upang manalig sa kanila, kailangan natin silang makilala.

Sapagkat tanging ang kawangis ang makakakilala sa kawangis…

E

Panalangin:
“O Satya, Panginoon ng Lahat ng mga Diyoses,

O Satya, Panginoon ng Aming Sarili!”





Ϝ

Pagsulong at Ebolusyon
Gaano ko nga ba ninanais na sumulong, lumago, at magbago?

Ang pagsulong, na karaniwang tinutukoy ngayon bilang progreso, ay isang kilos pasulong tungo sa pagpapataas ng sarili—upang maging mas mataas na bersyon ng ating pagkatao o ng ating lipunan.

Ngunit ang ebolusyon ay mas malalim kaysa sa pagsulong; ito ay may kaugnayan sa pagpapaunlad ng panloob at espirituwal na mga kapangyarihang bumubuo sa isang tao.

Maaaring umunlad ang ating lipunan, ngunit hindi tayo tunay na mag-e-evolve. Bilang mga Espirituwal na Satanista, hinahangad natin kapwa ang pagsulong at ang ebolusyon.

Ang isang lipunan ay maaaring labis na umunlad ngunit hindi umangat sa espirituwal. Subalit, ang isang lipunan at isang nilalang na tunay na umunlad sa loob ay, sa kalaunan, magsusulong rin ng kanilang panlabas na kaunlaran.

Malubha ang salot kapag ang pagsulong ay dakila ngunit ang ebolusyon ay mababa.

Bawat tao ay dapat maglakbay sa dalawang landas, sapagkat tayo ay may dalawang paa.

Ϝ




Ζ

Karunungan
Lahat ng aking kaalaman ay naglingkod sa akin nang mainam, ngunit ang aking puso ang nakakaalam ng pinakadakilang karunungan at pinakatagong lihim.

Kaya’t dapat akong matutong makinig, hindi lamang magsalita.

Manahimik, hindi magsalita.

Tanggapin, hindi magsalita.

Ang kumilos at umiral nang may karunungan ang pinakadakilang pag-abot.

Maikli ang landas patungo sa mga Diyoses habang lumalago ang ating karunungan, sapagkat sa Banal na tahanan ng karunungan, isinisilang ang Espiritu.

Sa loob ng tahanan ng karunungan, naghahari ang Ahas.

Kung tunay mong hinahanap ang karunungan, ito ay ipagkakaloob sa iyo.

Ζ

Panalangin:
“O Satya, Panginoon ng Katahimikan,

Ikaw ang Nag-iisa,

Ang Tahimik,

Ikaw na Nagsasalita sa Karunungan!”





H

Katotohanan
Ang pangalawa sa pinakamataas na pagkaunawa, ang walang hanggang Katotohanan, at ang kasalukuyan.

Ipinahayag nito ang sarili mula sa tuktok ng pinakamataas na bundok, inuusal ang isang patinig at apat na katinig: S, T, N, M, at A.

Ang pinakamataas na antas ng pagkaunawa ay ang maranasan ang Katotohanan—isang dakilang pagsusumikap, isang mas mataas na landas patungo sa alaala ng ating kaluluwa—ang A-Lethia sa Sinaunang Griyego, ang kapangyarihang alalahanin at lumayo mula sa Lethargos, ang walang malay na pagkakahimbing sa kamangmangan.

Mapalad ang mga umiibig sa Katotohanan.

H

Panalangin:
“O Satya, Ang Apat na Titik,

S, T, N, M,

Sila ang umaakay sa Katotohanan,

Ngunit ang kaluluwa ay dapat ialay sa Kanila,

Kasama ang A!”







Θ

Ang Pagka-Diyos
Isang dakilang posibilidad, isang panaginip, isang realidad. Ang maging maluwalhati upang makalakad, at maging mapagpakumbaba upang masambit: "Sa wakas, ako'y magiging katulad ng mga Diyoses."

Tulad Niya, si Kronus Mismo, na unang nanawagan sa kaalaman ng sarili at tinupad ang Kanyang pangako, winika: "Gagawin kitang tulad ng mga Diyoses!"

Ang pinakamataas na pag-abot sa Templo ni Zeus, ngunit siya ring tuktok ng kalangitan at lupa.

Θ

Panalangin:
“O Satya,

Ang Iyong Apat na Titik ay nag-akay sa akin lagpas sa Hardin ng Iyong Banal na Pahayag,

Ginawa Mo akong Walang Hanggan,

Ako’y nakatindig na walang Simula ni Wakas,

Nawa’y tanggapin ako ng kawalang-hanggan sa kanyang sinapupunan.”

BAALZEVUL:

A

Patungo sa Pagkatao
Bago maging isang Diyoses, ano na ang nagawa ko upang maging isang tao? Ito ang tanong na itinatanong ko sa aking sarili. Ano ang nalalaman ko tungkol sa aking pagkatao, at ano ang nauunawaan ko rito?

Naamoy ko na ba ang bango ng mga bulaklak? O hindi pa ako tunay na umiral? Iniisip kong alam ko ang mas mataas na bundok, ngunit hindi ko pa nalulupig ang sarili kong bundok!

Ano ang silbi ng paghanga sa susunod na bundok, kung hindi ko pa napapanaig ang una?

Dapat akong maging tao! Ang tao ay tao, labis na tao. Ngunit bago lumampas sa pagiging tao, dapat itanong: Natupad na ba natin nang buo ang kahulugan ng pagiging "Tao"?

Kung hindi pa, saan nga ba tayo patungo?

Kung paanong ang Templo ni Zeus ay isang landas upang hubugin ang isang tao mula sa laman, gayundin dapat mula sa walang saysay na laman ay malikha ang isang ganap na tao na may espiritu.

Tinatanggap ko kung nasaan ako ngayon; ako’y isang bata, ako’y isang matanda, ako’y nasa kalagitnaan. Ako’y tao—ngunit naipamalas ko na ba ito?

Tulad ng isang uod na magiging paruparo, dapat muna tayong maging isang uod, sapagkat sa ngayon, ang ating pagkatao ay isang ideya lamang—subalit tinatawag na natin ang ating sarili bilang "tao."

A

Panalangin:
“O Dakilang Zeus,

Ituro Mo sa akin ang mga daan ng pagiging tao,

Sapagkat ang maging isang tao,

Kung maisasakatuparan nang tama,

Ay sapat na!”






Β

Pagwasak at Digmaan
“Ang digmaan,” wika ni Heraclitus, “ang ama ng lahat ng bagay.”

May isang walang-katapusang digmaan sa mundong ito, at hindi natin ito maaaring talikuran.

Bagamat hindi lamang digmaan ang panginoon at tagapagpasiya ng lahat, si Mars—sa isang alegorya—ay ‘kinamuhian’ ng mga Diyoses sapagkat siya’y sumasagisag sa isang digmaang walang isip. Ngunit noong panahong tinanggihan siya sa mga pagkakataong kinakailangan ang isang may kamalayang digmaan, ang mismong pundasyon ng Olympus ang tumawag sa kanya, sapagkat ang puwersang kanyang kinakatawan ay hindi maaaring ipagkaila.

Sa ating buhay, may kapayapaan at may digmaan. Ang ating mga Diyoses ay gumagabay sa atin patungo sa pinakamahalagang labanan sa lahat, at nais nilang lumaban tayo—ang digmaan laban sa kamangmangan, kadiliman, kahinaan, at pagkabulok sa ating kalooban.

Dahil ang uniberso ay binubuo ng parehong kapayapaan at digmaan, ang sinumang lumalakad sa buhay ay hindi maaaring lumihis lamang sa isa.

Ipinahayag ni Amang Satanas na darating ang panahon kung kailan ang negatibidad ay unti-unting mapapalitan ng positibidad sa mundong ito, ngunit ito ay mangyayari lamang kung tayo ay lubos na umunlad at sumulong—at napakalayo pa natin sa kalagayang ito.

Ang pagdating sa layuning ito ay magaganap sa pamamagitan ng ating Digmaan—isang kinakailangang hakbang tungo sa ating ebolusyon. Ang kasalukuyang kalagayan ng dalawang puwersa sa mundo ay isang pundamental na katotohanang hindi maaaring itanggi.

Ang digmaan ay maaaring paliitin at dapat iwasan. Ito ang sukdulan at pinakamapanganib na anyo ng kompetisyon—may iba pang mas mainam na paraan upang ipakita ito.

Hangga’t hindi pa dumarating ang panahon ng ganap na pag-unlad, at alinsunod sa realidad at likas na kaayusan, ang digmaan ay isang hindi maitatangging bahagi ng buhay. Ito ay dapat tanggapin, iwasan, o isagawa lamang sa pinakapangangailangang mga pagkakataon, sang-ayon sa Karunungan.

Kapag walang Karunungan, ang puwersang kinakatawan ni Ares ay magiging isang karumal-dumal na anyo ng kapangyarihang walang tunay na saysay.

Dapat tayong matutong lumaban at, kung kinakailangan, wasakin, sapagkat sa gayon lamang tayo makatatakas mula sa matandang, marahas na tagapamahala ng buhay. Sa pamamagitan ng pagtatagumpay sa panloob na digmaan, maiiwasan natin ang panlabas na digmaan.

Β

Panalangin:
“O Dakilang Zeus,

Patnubayan Mo kami sa Labanan,

Panday Mo ang aming mga martilyo at espada,

Na siyang gagamitin namin upang sakupin

Ang Espirituwal na Lungsod ng aming mga Kaluluwa.”




Γ

Katapangan
Sa lahat ng mga birtud na nakalista rito, ang pinakamahalaga sa 36 ay Katapangan.

Kung walang Katapangan, wala kang mararating sa alinman sa iba pang mga Birtud.

Ang Diyos-Pilosopong si Aristotle ay nagtalakay nang malalim tungkol sa Katapangan, itinuturing itong korona ng mga birtud na etikal.

Ang Katapangan ay siyang diwa ng espiritu—ang pangunahing sangkap na kinakailangan upang umunlad espiritwal, materyal, at sa lahat ng aspeto ng buhay.

Ngunit ang Katapangan ay hindi nangangahulugan ng kawalan ng takot, pabigla-biglang kilos, o kawalan ng pag-iisip. Sa katunayan, dapat tayong maging sapat na matapang upang linangin ang tamang pagkilos, asal, at pagninilay-nilay, sa halip na sundin ang madaling landas ng kawalang-isip.

Ibig sabihin nito, natututo tayong harapin ang duwag na bahagi ng ating sarili, takot, negatibidad, at mga balakid—hanggang sa tuluyan natin silang mapagtagumpayan sa pamamagitan ng mas mataas na kamalayan at pag-unawa.

Kung wala ito, hindi natin magagawang ipaglaban ang tama, hindi natin magagawang gawin ang nararapat, hindi natin mararating ang Landas ng mga Diyoses, at hindi natin ito maisasakatuparan.

Kapag kulang ang Katapangan, ang lahat ng negatibo at mababang bisyo ay magkakaroon ng puwang upang lumago sa ating kaluluwa, na hahantong sa ating pagbagsak.

Upang harapin ang ating sarili, dapat nating maunawaan na kinakailangan nito ang matinding tapang. Marami ang hindi magkakaroon ng ganitong tapang. Upang maisagawa ang matapang na mga gawain, dapat nating sanayin ang ating sarili na maging matapang sa pamamagitan ng hindi pagiging duwag.

Ang simpleng pagsasabuhay ng Katapangan ay sapat na upang iangat ang isa sa hanay ng mga dakilang kaluluwa—o kahit sa mga Diyoses. Sa kadahilanang ito, sa Sinaunang Pananampalataya ng ating mga Ninuno, ang Katapangan ang unang birtud na dapat taglayin, sapagkat ito ang direktang daan patungo sa Elysian Fields, Halls of Valhalla, at sa mas mataas na antas ng kabilang buhay.

Ang Pagkabayani at Katapangan ang dalawang pundamental na susi ng Landas ng Mandirigma sa loob ng Templo ni Zeus.

Γ

Panalangin:
“O Dakilang Zeus,

Panginoon ng Matatapang,

Ituro Mo sa amin ang pagiging matapang,

Palakasin Mo ang aming puso, isip, at espiritu,

Nang aming mapatunayan

Ang aming Katapangan sa Harap ng mga Diyoses.”






Δ

Lipunan
Sa Templo ni Zeus, ang lipunan at komunidad ay may napakalaking halaga. Tayo ay umiiral bilang bahagi ng isang mas malaking kabuuan—isang pinagtagpi-tagping ugnayan ng mga tao at kanilang mga adhikain.

Kasama rito ang panlabas na mundong ating ginagalawan, ngunit higit sa lahat, ang ating panloob na komunidad. Ang pinakamaliit na yunit nito ay ang pamilya at ang ating mga personal na relasyon.

Ang lahat ay dapat bigyang-paggalang, ngunit ang panloob na komunidad ng ating Templo ang dapat ituring bilang pinakabanal at pinakamataas na ugnayan.

Ang mga kumikilos para sa kabutihang panlahat ay ang tunay na nagpapahalaga sa birtud na ito. Hindi tayo nilikha upang maging pasibo o walang silbi; bagkus, tungkulin nating tiyakin na mag-iiwan tayo ng mas mabuting lipunan para sa susunod na henerasyon, ayon sa ating kakayahan, bago natin lisanin ang mundong ito.

Ngunit dapat din nating tandaan na, dalawang baitang pa lamang ang nakalipas sa ating Hagdan ng Etika, tayo ay nasa Digmaan; kung ang lipunan ay magdeklara ng digmaan laban sa atin, tayo ay may karapatang lumaban sa pamamagitan ng pagtatanggol sa sarili at pagpapanatili ng ating pag-iral.

Alam nating anumang pagsalakay laban sa atin ay walang hustisya, at ito ay bunga ng mga kaaway na nagnanais ng ating pagbagsak. Tayo ay naririto hindi upang magdala ng kapahamakan, kundi upang gisingin ang iba at ituro ang Liwanag.

Gayunpaman, dapat pa rin nating hanapin ang kabutihang maaaring lumitaw mula sa anumang hamon. Sapagkat alam nating, bilang mga may bukas na mata, sa pamamagitan ng karunungan at kaliwanagan, ang kadiliman ng kamangmangan ay tuluyang maglalaho.

Sa pangkalahatan, ang ating pag-iral bilang mga panlipunang nilalang ay hindi maaaring maliitin, ni hindi rin maaaring palakihin nang sobra. Ang tamang balanse sa pagitan ng ating sarili at ng mundo ay kailangang panatilihin.

Hindi tayo maaaring mamuhay sa lubos na paghihiwalay, at hindi natin maaaring maisakatuparan ang ating Dakilang Gawain—maliit man o malaki—kung wala ang lipunan.

Samakatuwid, nararapat lamang na tayo'y maging mga ilaw ng lipunan.

Δ

Panalangin:
“O Dakilang Beelzebul,

Ikaw ang unang nagtipon sa sangkatauhan

At nagturo sa kanila ng mga batas ng buhay.

Liwanagan Mo kami,

Sa pagtatatag ng isang marangal at matatag na komunidad,

O Amang Makapangyarihan!”




E

Herarkiya
Ang sansinukob ay binubuo ng mga herarkiya ng mga nilalang na nagmumula sa mismong pinagmulan ng paglikha.

Kung paanong ang sansinukob ay may mga antas, gayundin ang lahat ng kanyang mga nilikha—may mataas at may mababa.

Lahat ay kasali, at wala ni isa mang nalalayo sa batas na ito: sa ilang herarkiya, maaaring tayo ay umaangat; sa iba naman, tayo ay maaaring nasa pinakamababang antas.

Ang pagtanggi sa herarkiya ay isang pagtanggi sa mismong buhay.

Sa ilang mga herarkiya, maaaring hindi pa natin panahon upang lumahok; sa iba naman, maaaring kabilang tayo sa hinaharap. Subalit tayong lahat ay bahagi ng Herarkiya ng Buhay.

Sa ngayon, nakatayo ang tao sa ganitong kalagayan sa herarkiya—higit sa lupa at higit sa mga hayop, ang mga nilikhang walang malay at walang kakayahan ng mataas na pag-iisip.

At dahil dito, ipinagmamalaki ng tao ang kanyang kahigtan laban sa mga nilalang na mas mababa sa kanya, subalit ito ay madalas na nag-uugat sa kamangmangan at pang-aabuso.

Sapagkat ang kanyang kaluluwa ay madalas na hiwalay sa Kaluluwa ng Mundo, isang bagay na dapat sana'y nagtuturo sa kanya ng tunay na kaayusan at balanse sa herarkiya ng pag-iral.

Ngunit ang tao ay nasa gitna ng dimensyong ito—at sa itaas niya'y mayroong mas dakilang mga pangarap.

Sa itaas niya ay naroon ang mga Bayani, ang mga Demonyo, at ang mga Diyos.

At sa ilalim niya, isang walang hanggang bangin, kung saan ang kanyang espiritu ay maaaring bumagsak pabalik sa pagiging karaniwang alabok lamang ng lupa.

Piliin mo kung saan mo itataas ang iyong paningin, at saang bahagi ng herarkiya mo nais mapabilang.

Ngunit mag-ingat, sapagkat mayroon pa tayong mga paa, at hindi pa tayo nagkakaroon ng mga pakpak.

E

Panalangin:
"O Dakilang Zeus,

Ikaw ang nagtakda ng kaayusan sa lahat ng pag-iral,

Ikaw ang nagbigay ng anyo sa Maliit at Malaki,

Sa Mataas at sa Mababa,

Sa Lupa at sa Langit,

Ikaw ang Tagapagpahayag ng Paglikha,

Ang Banal na Arkitekto!"






Ϝ

Gawa at Marangal na Gawa
Ang dakilang mga kilos, panlipunan man o pansarili, ay siyang landas patungo sa paglago at pag-unlad ng pagkatao.

Ang pagkilos upang lutasin ang isang suliranin at pagbutihin ang isang bagay ay susi sa tagumpay ng indibidwal at ng kabuuan.

Ang lakas ng pagkilos ay nagsisimula sa isang tao at lumalawak patungo sa iba. Mula sa ating sariling buhay, lumalago ito palabas upang maapektuhan ang buong daigdig.

Ngunit kapag ating tinanggihan ang ating kakayahang kumilos—o higit pa, kumilos nang may katalinuhan—tayo ay hindi umuunlad.

Sa lahat ng mga nilalang, ang pinaka-naiiwan ay ang mga walang ginagawa at hindi kumikilos. Ang bawat kilos ay may halaga, maliit man o malaki.

Tayo ay dapat humugot ng inspirasyon mula sa dakilang mga gawa ng tapang at tagumpay ng nakaraan, habang nagmamasid at nangangarap ng mas mahuhusay na gawa para sa hinaharap.

Kung mas malalim ang ating pag-unawa, mas magiging inspirado tayo.

At mula sa inspirasyon, lumilitaw ang aksyon—at mula sa marangal na puso at kaluluwa, ang aksyon ay maaaring maging isang dakila at marangal na gawa.

Ϝ

Panalangin:
"O Dakilang Zeus,

Makapangyarihang Zeus,

Tagapaghawak ng Kidlat,

Pagkalooban mo kami ng inspirasyon upang kami'y kumilos,

Purihin Ka, Ikaw na siyang nagpapasigla sa aming

Pinakadakilang mga Gawa!"







Ζ

Lakas sa Karunungan
Ang kapangyarihan ay maaaring makita sa iba't ibang anyo at nagbabago ito ayon sa antas ng pag-unlad ng isang nilalang.

Ang mga karaniwang anyo ng kapangyarihan na kinikilala ng marami ay Kayamanan, Kagandahan, Politikal o panlipunang impluwensya,
Talino at talas ng isipan, at Lakas ng espiritu.

Ang panlabas at panloob na kapangyarihan ay maaaring magkaiba sa esensya, ngunit hindi laging magkaugnay.
Maaaring magtaglay ng isang anyo ng kapangyarihan ang isang tao, ngunit kulang sa iba.

Anuman ang kapangyarihang taglay mo, ang pinakamataas na tungkulin ng isang kasapi ng Templo ay gamitin ito nang may pinakamataas na karunungan.

Ang kapangyarihan at kakayahang gumawa o magkaroon ng impluwensya ay isang bagay.

Ang kaalaman, karunungan, at pagkaunawa sa paano, bakit, at kung dapat ba itong gamitin ay ibang bagay.

Ang tunay na kapangyarihan ay nananahan sa mga taong isinasabuhay ang mga birtud at may lakas upang maisagawa ang mga ito.

Ang kapangyarihan ay mananahan sa kanila.

Ζ

Panalangin:
"O Dakilang Zeus,

Dakilang Zeus,

Ikaw ang Panginoon ng Lahat ng Kapangyarihan,

Turuan Mo Ako ng Karunungan sa Kapangyarihan,

At Kapangyarihan sa Karunungan!"






H

Kadakilaan
Ang might at power, ang treasures ng earth at heavens, ang glories at acclaim—tayo, mga tao, ay likas na may pagnanais na lumago.

Sa ating mundo, tayo ay nasa landas patungo sa pagiging dakila.

Maaaring magtagumpay tayo, maaaring hindi. Ngunit maaaring mayroong pagnanais na subukan.

Itinatayo ng dakila ang kanyang sarili, itinatayo ng mas dakila ang kanyang sarili at ang iba, at itinatayo ng pinakamalakas kahit ang higit pa sa kanyang sarili.

Ang isang dakilang gawa, isang gawa ng sakripisyo, ay naglalaman ng halaga ng isang libong gawa ng isang libong gawa.

Sa lahat ng gawa, ang mga nakikita bilang dakila sa mata ng mga Diyos, ang may purity at wisdom, ay ang pinakadakila.

Ngunit pinagpala at ang may pinakamaliwanag na puso ang Dakilang Isa na naghahangad ng kapakanan at pagpapanatili ng kanyang mga kapwa.

H

Panalangin:
"O Dakilang Zeus,

Dakilang Zeus,

Dakilang Guro,

Turuan Mo Kami ng Kadakilaan,

Sapagkat Ikaw ay Dakila!

Ikaw ang Kadakilaan!"


Katarungan
Ang kumilos nang may Katarungan ay bunga ng pinakamataas na karunungan at kapangyarihan.

Sa paglipas ng mga siglo, ito ang isa sa pinaka-pinagtatalunang paksa: Paano makamit ang Katarungan? Paano maging Matuwid?

Isa ba itong bagay ng argumento lamang, o ito ba ang pag-abot sa pinakamataas na kamalayan?

Bilang isa sa pinakamahirap na katangiang maunawaan, maunawaan nang malalim, at ipatupad—lalo na kung sinusubukan nating tularan ang mga Diyos—madali itong mahagilap sa ibang mga konteksto.

Dapat nating hanapin ang balanse sa tatlo: ang Katarungan ng mga Diyos, ang Katarungan ng mga Demonyo, at ang Katarungan ng mga Tao. Ang tatlong kahariang ito ay magkakaugnay sa ikaapat: ang Katarungan ng buong sansinukob.

Patuloy na umaagos ang tubig mula sa balon ng pang-unawa na nagmumula sa kalooban, madalas na sinasabi sa atin kung ano ang tama at mali. Kahit ang pinakasimpleng tao ay nakararamdam ng galit sa harap ng matinding kawalan ng katarungan. Ang Katarungan ay nasa loob natin, ngunit kailangang ganap itong malinang.

Maaari namang maging tuyo ang balon ng isang dalisay na teorista, na hindi nadarama ang diwa ng Katarungan ngunit nagsasalita tungkol dito sa buong araw habang hindi ito kailanman ipinatupad.

Sapagkat ang Katarungan, mataas man o mababa, ay isang mataas na kaalaman, ngunit ito rin ay isang simpleng birtud na naninirahan sa bawat puso.

Gaano kalaki ang inaasahan sa atin ng mga Diyos, ngunit kailanma'y hindi hihigit sa ating kakayahan—Sapagkat sila ay Matuwid!

Θ

Panalangin:
“O Master Beelzebul,

Dakilang Beelzebul,

Ipamalas mo sa amin ang Katarungan,

Gabayan mo ako upang maging Matuwid,

Itanim sa akin ang Espiritu ng Katarungan,

Banal at Pinagpala na Panginoon ng Katarungan!”

 

[Kitsunebi]

APOLLON:

A

Ang Kasalukuyan

Ang buong buhay ay malaki ang kaugnayan sa nakaraan at hinaharap. Ang isip ay may tendensiyang manatili sa nakaraan at hinaharap. Ang mga pangarap, mga hangarin, o mga nakaraang pangyayari ay karaniwang kumakupang sa ating mga isip.

Nagpapalaya kami sa ating sarili at nagpapalalim sa ating pag-unawa kapag dinadagdagan natin ang ating pagtuon sa kasalukuyan.

Sa pagkakaiba sa mga tao at mga taga-labas na palagi na nakatuon sa nakaraan o hinaharap, kami na mga miyembro ng Templo ay dapat din na maging bukas sa kasalukuyang panahon, sa kasalukuyang sandali, at sa kasalukuyang panahon.

Matapos lamang maunawaan ang kasalukuyan ay nabubuo ang balanse sa pagitan ng nakaraan at hinaharap.

Kapag alam ng isang tao ang kapangyarihan ng Ngayon, malalaman din niya ang kapangyarihan ng Hinaharap at ang impluwensiya ng Nakaraan. Sa pagkilala lamang sa ngayon, sapat na iyon.

Magiging masaya ka kung ikaw ay magtuon sa kasalukuyan.

A

Dasal:

“Panginoong Apollo,

Ipakita mo sa akin ang kapangyarihan ng katahimikan

Upang makita ko ang kasalukuyan,

Na siyang ina ng Dakilang Katahimikan.”


--------

B

Pagsunod sa Kaalaman

Ang pagsunod sa kaalaman ay isang katotohanan; ang mga marunong ay ang mga nagnanasa na malaman at matuto.

Ang kaalaman ay isang anyo ng kapangyarihan, na maaaring maging sanhi ng karunungan.

Ang kaalaman ay maaaring magdala ng pagkaliwanag, kamangmangan, o anumang nasa pagitan.

Ang tanong ay, saan dinidiretso ang kaalaman?

Saang lugar ito nagmula?

Mas mabuti ang mas nakakaalam. Ngunit may isang sumpa sa loob ng kaalaman na nag-iisa at nagmamalaki sa sarili: “Ako ang Reyna ng lahat,” na nagpapakilala sa sarili bilang Reyna ng mga Reyna. Nakakalimutan niya ang mga kapatid na nagtutulak sa kanya sa kaniyang trono.

Sapagkat ang kaalaman ay isang pagtaas lamang, at walang mga kapatid na Katotohanan, Karunungan, at Pag-unawa upang protektahan siya, mahuhulog siya sa mga marahas na kamay ng Kamangmangan, Kabaligtaran, at Pagpapanggap.

Mahuhulog siya sa trono nang walang mga kapatid; aahon siya sa pinakamataas na trono, sa pag-ibig at balanse kasama ang mga kapatid.

B

Dasal:

“Panginoong Apollo,

Liwanag ni Apollonio,

Ihahatid sa akin, sa pamamagitan ni Thoth,

Bigyan ako ng Tunay na Kaalaman,

Pagpalain ito, at malayo sa kasinungalingan!”

--------

Γ

Katapatan at Pagkakatiwalaan

Sa Templo ni Zeus, ang katapatan ay isang birtud. Hindi palaging madali ang maging tapat at nangangailangan ito ng maraming panloob na paggawa.

Mas mabilis ang pag-unlad ng isang tao kapag mas tapat siya sa kanyang sarili at sa mga Diyos. Dahil alam ng mga Diyos ang sangkatauhan nang buo, ang pagtatangka na magdaya sa kanila ay walang kabuluhang ginagawa at hindi kinakailangan. Tayo lamang ang nagpapaloko sa ating sarili, at tayo ang pinakasasaktan ng ating sariling mga kasinungalingan. Minsan, nagsisinungaling tayo sa ating sarili upang itago ang ating sarili sa ating sarili.

Ang panlabas na katapatan ay malakas na nauugnay sa panloob na katapatan.

Ang pag-alis ng mga tabing ng mga kasinungalingan, ilusyon, at kabulaanan ay nauugnay sa katapatan. Bilang isang panlabas na birtud, ang katapatan ay nauugnay sa Katotohanan at pagbuo ng malusog na ugnayan ng tao at lipunan, na nagpapalakas ng isang mas mahusay na kalagayan ng buhay kaysa sa itinayo sa pamamagitan ng kawalan ng katapatan.

Sumpain ang sinungaling sa paningin ng iba, sapagkat walang gusto sa mga sinungaling. Mahalaga ang pag-iingat sa kung saan dinidiretso ang katapatan. Bagaman totoo na walang gusto sa mga sinungaling, marami rin sa mundo ang hindi nagpapahalaga sa mga nagsasabi ng Katotohanan.

Sa Templo ni Zeus, sa pagitan ng atin sa atin, ang pagkakatiwalaan at katapatan ang mga ugnayan sa pagitan natin at ng mga Diyos.

Mas malapit ang taong tapat sa pagtibag ng tabing ng mga kasinungalingan tungkol sa kanyang sarili; mas mababa ang kagustuhan na magsinungaling tungkol sa sarili at sa iba, mas bababa ang kagustuhan na magsinungaling sa ating sarili at sa iba.

Γ

Dasal:

“Apollo, Panginoong Makatarungan,

Ituro mo sa akin kung paano maging tapat,

Sapagkat dapat akong maging unang-una na tapat sa aking sarili,

Anupat ang panlilinlang ay tumakas sa akin,

Layo sa mga nasa Dakilang landas ng mga Diyos!”

--------------

Δ

Katapatan at Katapatan sa Panata

Ang katapatan ay isa sa pinakamataas na birtud ng mga taong nagnanais maging tulad ng mga Diyos.

Pangunahing nakabatay sa tapang, ang katapatan ay isang kombinasyon ng mga katangian kung saan ang isang tao ay nananatiling matatag sa landas patungo sa mga Diyos at nananatiling tapat sa kanilang espirituwal na pamilya ng mga manlalakbay, lahat ay sama-samang patungo sa Walang Hanggan.

Ang katapatan sa mga Diyos ay napakahalaga sa landas na ito. Gayundin ang katapatan at pananatili sa dakilang mga layunin, bagay, o tao na itinuturing na mabuti, makatarungan, at marangal.

Dahil ang katapatan ay isang napakabihirang halaga, ito rin ay isang napakahalagang birtud. Ang mga may lakas upang maging tapat at sumunod sa isang layunin nang may panata ay ang mga nag-aambag sa paglago ng mga dakilang bagay.

Ang mga taong laging hindi tapat sa mga Diyos at walang panata o kapatiran ay karaniwang nagdadala ng kaunting positibo para sa kanilang sarili, sa Satanikong Kapatiran, o sa mundo bilang kabuuan. Sila’y nag-iisa, nalalanta, at namamatay nang mag-isa, malamang nilalamon ng maraming kasinungalingan, takot, at panganib.

Tulad ng anumang bagay, kailangang gamitin ang lohika dito. Ngunit ang katapatan ng isang dalisay na puso ay mas mahalaga kaysa lahat ng lohiko—ang ganitong puso ay sumasalamin sa sariling kalinisan nito.

Dahil dito, ang katapatan ay itinuturing na isang banal na birtud sa piling ng mga Diyos at itinuturing na sagrado.

Isang mag-aaral ang nagtanong kay Azazel kung bakit ang isang tao na hindi mahusay sa maraming aspeto ay napabilang pa rin sa piling ng mga Diyos, kahit na hindi siya masyadong may kakayahan o nakagawa ng malalaking gawain sa kanyang buhay.

Sumagot si Apollo: “Sa isang tapat na taong may prinsipyo, maaari naming palaguin ang kanyang kakayahan. Ngunit sa isang taksil na kaluluwa, ang lahat ng pagsisikap ay nawawalan ng saysay at natatapon sa kailaliman!”

Δ

Dasal:

“Apollo, Dakilang Panginoon,

Turuan mo akong hanapin ang lakas upang manatiling tapat,

Tapat sa Landas,

Tapat sa aking kapwa manlalakbay sa Landas,

Tapat at matatag upang mapagtagumpayan ang lahat ng pagsubok,

Upang maging isa sa Inyo, O mga Diyos, balang araw!”

--------------

E

Pagkakaibigan
Inilarawan ni Pythagoras ang pagkakaibigan bilang isang ugnayan ng pagmamahal, atensyon, at kawalan ng pag-iimbot.

Inilarawan naman ni Plato ang pagkakaibigan bilang isang kaluluwa na nahati sa dalawang katawan.

Ang tunay na kaibigan ay walang iba kundi isang kapatid; ito ang dapat mong isipin, at ang tunay na kaibigan ay walang iba kundi ikaw rin.

May magtatanong, "Ngunit, kung ako’y walang pag-iimbot, ano ang ibig sabihin nito? Na iiwanan ko ang aking sarili para sa kapakanan ng iba? Ito ba ang pagkakaibigan?"

Hindi, ang nabanggit ay hindi pagkakaibigan – ang kapangyarihan ng pagkakaibigan ay nasa dalawang ego na nagiging makapangyarihan sa kanilang sarili at nagkakaisa upang maging isang mas dakilang entidad. Ang sarili ay hindi iniiwan; sa halip, ito’y nalalampasan at konektado sa sarili ng iba.

Isang bagay din ang tiyak: tayo’y malayo pa mula sa Tunay, Pythagorean na pagkakaibigan. Walang salita sa ating wika, ni anumang kasalukuyang kaalaman, ang lubos na makapaglalarawan sa banal at sagradong Konseptong ito.

Sino ang may kakayahan sa tunay na pagkakaibigan? At sino ang magiging pinakamahusay na kaibigan? Siya na nagtataglay ng lahat ng birtud na ito. Sapagkat ang pagkakaibigan ay hindi maaaring itayo tulad ng isang kastilyo sa buhangin; ang kapatiran ay dapat tumindig sa matibay na pundasyon.

Ang makasaysayang parabula ng pagkakaibigang pinuri ni Azazel ay ganito:



Ang Parabula:

Si Pythias at Damon ay dalawang Pythagorean na pilosopo mula sa paaralan ni Pythagoras ng Samios. Ang Paaralan ng Pythagorean ay kilala sa mga natatanging birtud nito at sa lakas ng mga miyembro nito—sa etika, puso, isip, at espiritu higit sa lahat.

Dumating ang araw na sila'y susubukin nang higit pa sa anumang iba pang hamon.

Isang araw, si Pythias ay maling inakusahan ng pakikipagsabwatan laban kay Haring Dionysius I ng Syracuse. Bagamat walang katotohanan ang paratang, si Pythias ay dinala sa hukuman sa harap ng Dakilang Hari.

Sa kabila ng sitwasyon, hindi sinubukan ni Pythias na kumbinsihin ang Hari na siya'y walang sala. Alam niyang halos imposible iyon, kaya tinanggap niya ang kanyang kapalaran. Alam niyang siya'y mamamatay, ngunit mayroon siyang huling kahilingan; nakiusap si Pythias sa Dakilang Hari na bigyan siya ng panahon upang maayos ang kanyang mga gawain sa buhay kasama ang kanyang asawa at mga anak bago harapin ang kamatayan.

Si Haring Dionysius I ng Syracuse, na bahagyang narinig lamang ang tungkol sa etika ng pagkakaibigan ng mga Pythagorean, ay nais makita kung paano kikilos ang dalawang ito. Kaya't napagpasyahan niyang pagbigyan si Pythias ngunit may isang kundisyon upang masiguro na hindi siya tatakas: Ang kanyang pinakamalapit at panghabambuhay na kaibigan na si Damon ay magiging bihag, at kung hindi bumalik si Pythias matapos maayos ang kanyang mga huling gawain, si Damon ang papatayin bilang kapalit ni Pythias.

Alam ng Hari ang malalim na pagkakaibigan ng dalawa, kaya't tiwala siyang babalik si Pythias dahil sa konsensya nito. Kung hindi man, mawawala kay Pythias ang isang inosenteng kaibigan—isang mabigat na parusa para sa kanya.

Si Damon, dahil sa pagmamahal at tiwala niya kay Pythias, ay buong-loob na tinanggap ang alok. Handang isakripisyo ni Damon ang sarili upang mabigyan si Pythias ng pagkakataong magpaalam sa kanyang pamilya bago harapin ang kamatayan. Walang pag-aalinlangan siyang nagpakulong bilang bihag ni Dionysius ng Syracuse, lubos na naniniwala sa pagiging inosente ng kaibigan niya.

Habang tinutupad ni Pythias ang kanyang huling gawain, dumaan siya sa maraming pagsubok—inalipin siya ng mga pirata at itinapon sa dagat. Ngunit hindi siya sumuko; naglakbay siya nang buong lakas upang bumalik sa Syracuse bago maipataw ang parusa kay Damon. Sa huling sandali bago patayin si Damon, dumating si Pythias—pagod, duguan, ngunit handang harapin ang kamatayan para iligtas ang kaibigan niya.

Sa labis na pagkagulat at paghanga sa kanilang pagkakaibigan, pinatawad sila pareho ni Haring Dionysius. Ang kwento nina Pythias at Damon ay nananatiling simbolo ng tunay na pagkakaibigan—walang pag-iimbot, matapat, at matatag.

Habang sinasabi ng mundo sa kanya na itanggi ito, na siya’y baliw para isaalang-alang ito, at na si Pythias ay nagkasala at hindi na babalik, pinili niyang manatili sa kanyang pagkakaibigan. Kilala niya si Pythias nang lubos at alam niyang hindi nito magagawang magbalak laban sa isang hari.

Lumipas ang mga araw habang si Damon ay nakakulong, at hindi pa rin bumabalik si Pythias. Araw-araw ay dumadaan, at nawawalan na ng pasensya si Haring Dionysius.

Sa madilim at malungkot na selda, nanatiling nakakulong si Damon para sa isang krimeng hindi niya ginawa, kusang binabayaran ang halaga para sa kaibigan niya. Sa huli, nawalan ng pasensya ang Hari ng Syracuse: ipapataw na niya ang parusang kamatayan kay Damon.

“Dalhin siya sa akin!” sigaw ng Hari, at pilit siyang inakay palabas ng madilim na selda ng mga bantay—isang lugar na unti-unting kumikitil sa kanyang isipan at katinuan. Ngunit ni minsan ay hindi pumasok sa isip ni Damon na hindi darating si Pythias, kahit pa dumadaan ang mapait na araw ng kanyang pagkawala.

“Iniwan ka na ng kaibigan mo, ngayon ay babayaran mo ang halaga ng iyong buhay para sa kanyang kasalanan,” sinabi ng Hari kay Damon. “Anong kahihiyan ang mamatay nang inosente sa ganitong paraan, ngunit mas lalong kahibangan ang isugal ang iyong buhay para sa tinatawag mong kaibigan!”

Agad tumugon si Damon: “Sa sobrang pagmamahal ko sa aking kaibigan, masaya akong babayaran ang halagang ito para sa kanya upang siya’y mabuhay kapalit ko: Kunin mo ang aking buhay at hayaang maging malaya ang aking kaibigan!”

Sa pagkabigla ng Hari sa sagot niya, tinanong nito si Damon: “Tatanggapin ko ang iyong kahilingan. Ngunit talagang handa kang mawala ang iyong buhay, kahit ikaw ay inosente, para sa iyong kaibigang nagkasala at iniwan ka? Para saan? Anong klaseng kabaliwan ang bumalot sa iyo upang gustuhin mong ibigay ang iyong buhay para sa kanya?”

“Ngunit siya’y aking kaibigan!” sagot ni Damon, kung saan sumagot naman ang Hari habang itinatago ang kanyang pagkagulat: “Naiintindihan ko. Dalhin siya sa lugar ng bitayan!”

Habang hinihila si Damon papunta sa lugar ng bitayan ng mga bantay, patuloy siyang nagpupuri kay Zeus dahil binigyan siya ng pagkakataong iligtas ang kanyang kaibigan sa pamamagitan ng pagsasakripisyo ng sarili niyang buhay. “O Zeus, salamat dahil pinahintulutan mo akong pagpalain ang aking tunay na kaibigang si Pythias sa ganitong paraan. Nawa’y pagpalain ang Iyong Pangalan sa lahat ng mundo at sa pinakamataas na kaluwalhatian! Salamat sa pagkakataong ito upang patunayan ang aking pagkakaibigan at maging karapat-dapat na tanggapin kasama ng mga Diyos! Salamat dahil binigyan mo ako ng pagkakataong mamatay upang iligtas ang aking kaibigan gamit ang sarili kong kamatayan!”

Habang naririnig ito ng Hari at mga Bantay, sila’y naguluhan. Naisip nila, “Ngayon, iyan ang tunay na kahulugan ng isang baliw at ulol!”

Hindi nagtagal, si Damon ay nakatali na sa kahoy na patungan para sa kanyang pagbitay. Ang mga Bantay ay tumingin kay Haring Dionysius, naguguluhan. “Mahal na Hari, handa na kaming isagawa ang pagbitay. Ibigay niyo lamang ang utos!”, sabi ng mga bantay.

“Maghintay,” tugon ng hari nang may malalim na pag-iisip. “Bigyan natin siya ng kaunting oras upang makita ang araw, ngunit ikaw, Damon, may tanong ako para sa iyo. Tulad ng nakikita mo, ang iyong kaibigan na nagkasala ay wala pa rin dito. Hindi ka ba natatakot sa kamatayan?” “Hindi,” sagot ni Damon. “Ako’y nagpapasalamat lamang na nabigyan ako ng pagkakataong gawin ang dakilang gawaing ito para sa aking kaibigan. Ngayon, bitayin niyo ako agad at hayaan siyang mapawalang-sala sa kanyang kasalanan!”

Nagulat ang hari sa sagot niya. Muling nagtanong ang Hari: “Wala ka bang pagpapahalaga sa iyong buhay? Isa ka bang hangal para mamatay para sa isang taong hindi tapat at iniwan ka?”

Sumagot si Damon: “Tigilan niyo ang pagsasabi ng kasinungalingan tungkol sa aking kaibigan, Dakilang Hari. Pakiusap, ituloy niyo na ang pagbitay sa akin!”

“Kaya mangyayari ito, sapagkat ikaw, Damon, ay tunay ngang baliw,” sabi ng Hari.

Lumipas ang ilang sandali, at handa na ang matatalim na talim mula sa mga bantay. Si Damon ay tuluyan nang inilagay sa posisyon para sa pagbitay. Handa nang wakasan ang kanyang buhay, lahat ay naghihintay upang masaksihan ang pagbitay.

Ngunit mula sa malayo, narinig ang isang tinig: “Damon, Damon, narito ako, Damon! Pakawalan niyo siya! Narito ako!” Ito ang tinig ni Pythias, na tumatakbo nang buong bilis patungo sa lugar ng bitayan. “Kunin niyo ang buhay ko, hindi kanya! Pakawalan niyo siya!”, sigaw ni Pythias mula sa kaibuturan ng kanyang puso.

Ang mga Bantay at mga Tanod ay napalingon at nakita nila ang isang lalaki, halos nasa estado ng pagkabaliw, tumatakbo patungo sa lugar ng bitayan, basang-basa mula ulo hanggang paa. Bumagsak si Pythias sa kanyang mga tuhod sa harap ni Haring Dionysius at sinabi: “Pakiusap mahal na hari, pakawalan niyo ang aking kaibigan at kunin niyo ang aking buhay tulad ng nararapat! Ako ang may sala; ilagay niyo ako sa kanyang posisyon!”, ito ang sinabi ni Pythias kahit alam niyang siya’y inosente.

“Aaminin ko ang kasalanan; basta alisin niyo siya mula sa higaan ng kamatayan at ilagay ako kapalit niya; patayin niyo ako agad at iligtas siya—hayaan siyang maging malaya dahil wala siyang kasalanan!”

Tiningnan ng Hari ang basang damit ni Pythias at sinabi: “Kaya ikaw rin pala ay tila baliw tulad niya. Bakit basa ang iyong damit? Narito ka nang walang sandalyas, at punit pa ang iyong tunika.” Sumagot si Pythias: “Ako’y nalubog sa isang sakuna ng barko malapit dito sa Syracuse; pagkatapos ay kinailangan kong lumangoy at tumakbo papunta rito—umaasang aabot ako para sa aking pagbitay, mahal na Hari.”

Napaisip nang saglit ang Hari ngunit ilang segundo lamang bago niya sinabi nang malakas: “Kalagan si Damon at ilagay si Pythias kapalit niya. Ituloy na natin itong pagbitay! Wala tayong maghapon! Ngunit hayaan muna silang magpalitan ng huling salita para sa isa’t isa.”

“HINDI!!!!” sigaw ni Damon habang siya’y kinakalagan. “Itali niyo akong muli! Ako ang dapat mamatay ngayon!”

Tumango ang Hari sa mga tanod upang alisin si Damon mula sa mga kadena. Si Damon, na nasa kalituhan dahil sa mga araw ng pagkakakulong, ay tumakbo patungo kay Pythias, na noon ay kinakalagan din, at sinabi: “Kapatid at kaibigan ko, labis kitang na-miss. Salamat sa iyong pagdating, ngunit hindi ka na sana dumating! Dapat mong malaman na tinanggap ko na ang kamatayan. Dapat kang tumakas, malayo rito!”

Galit na sumagot si Pythias: “Hindi, kailangan mo pa ng mahabang buhay, at kahit ako’y inosente, mamamatay ako para sa’yo upang makabalik ka sa iyong pamilya. May pamilya ka rin! Hindi ako lumangoy ng napakalayong milya mula sa sakuna ng barko para lang makita kang mamatay—kundi para lamang ako ang mamatay kapalit mo! Wala akong tatanggapin dito! Mga bantay, kunin niyo ako ngayon, hindi siya!”

Habang pinapanood ito ng Hari, itinaas niya ang kanyang kamay upang pigilan ang mga bantay. Nais niyang makita ang susunod na mangyayari habang ang dalawang magkaibigan ay nagtatalo at halos mag-away kung sino ang dapat mamatay.

Habang tumatagal sila roon, bawat isa ay nagbibigay ng iba’t ibang dahilan kung bakit dapat silang ipako kapalit ng isa’t isa. Sa galit at dalamhati, pareho nilang sinusubukang kumbinsihin ang Hari na sila ang patayin kapalit ng kanilang kaibigan. Pareho rin silang nakikiusap sa mga bantay at sinusubukang hikayatin ang Hari tungkol dito.

“SOBRA NA!” sigaw ng Hari. At agad silang tumigil. Si Damon at Pythias ay parehong nakatingin sa Hari nang naguguluhan, tila nakalimutan nilang naroroon pa siya. “Napagpasyahan ko na kung ano ang gagawin ko sa inyong dalawa,” sabi ng Hari na may saglit na paghinto. Si Damon at Pythias ay parehong tumingin sa Hari, iniisip na pareho silang bibitayin dahil sa gulong kanilang ginawa.

“Ang aking pasya,” patuloy ng Hari, “ay palalayain ko kayong dalawa. Palalayain ko kayo dahil hindi pa ako nakakita ng pagkakaibigang tulad nito, ngunit may isang kundisyon!”

“Ano ang kundisyon, Haring Dionysius?” tanong ni Damon habang si Pythias ay mukhang nalilito rin.

“Ang kundisyon,” sagot ng Hari, “ay papayagan niyo akong maging kaibigan ninyo, sapagkat sa ganitong pagkakaibigan ay nakikita ko ang gawa ng mga Diyos, at ako’y labis na napakumbaba!”

Parehong tumanggi sina Damon at Pythias habang sinabi nilang sila’y magkaibigang matalik lamang para sa isa’t isa. Nagpatuloy si Pythias: “Ngunit kung tatanggap kami ng iba pa sa aming pagkakaibigan, ito’y pagsira sa aming ugnayan, Mahal na Hari. Kaya ngayon marahil nais niyo kaming patayin pareho dahil tinanggihan namin kayo, at nauunawaan namin ito. Kami ay mga Pythagorean; hindi namin magagawa ito para sa isang hindi kabilang sa amin,” sabi ni Pythias.

Matapos mag-isip tungkol dito, sumagot ang Hari: “Wala akong karapatang sirain ang pagkakaibigang nilikha ng mga Diyos sa ganitong paraan! Malaya kayong dalawa. At hayaan ninyong maalala ng lahat—mga hukom at hurado, lahat ng aking mga Bantay—na ngayong araw nakita nila ang tunay na himala ng pagkakaibigan mula sa kamay ng mga Diyos! Kayo ang nagbigay-kahulugan sa pagkakaibigan para sa mga darating pang panahon! Malaya kayong dalawa! At sabihin ninyo sa akin kung saan ko matatagpuan ang inyong guro na si Pythagoras upang ako rin ay maging kanyang mapagpakumbabang mag-aaral!”

E

Dasal:
“Apollonian Ray of Light, Hari, at Panginoon,

Nawa’y maging kaibigan ako ng mga Diyos,

Nawa’y palagi akong maging kaibigan ng mga kaibigan ng mga Diyos,

Nawa’y maunawaan ko ang pinakadakilang konsepto ng Pagkakaibigan,

Nawa’y maging karapat-dapat akong tawaging Kaibigan ng mga Diyos!”


--------------------

Ϝ

Katimpian
“Μέτρον Άριστον” – Aristotle [Salin: “Lahat ng bagay ay sa katamtaman”]

“Κρατείν δ' ειθίζεο γαστρός μεν πρώτιστα και ύπνου, λαγνείης τε και θυμού” – Pythagoras [Salin: “Una at higit sa lahat, kailangang masanay ang isang tao sa pagtatag ng kontrol (katimpian) sa mga sumusunod na bagay: Tulog, Pagnanasa, at Galit.”]

Ang katimpian ay ang kakayahang magsabi ng 'hindi' sa labis at posibleng mapanirang mga bagay para sa sarili.

Kapag isinabuhay ang konsepto ng Katimpian, maaaring makamit ang balanse sa pag-iral. Ang balanseng ito ay nagdadala ng pisikal, emosyonal, at espirituwal na kalusugan.

Ang pagkawala ng balanse o katimpian ay nagdudulot ng mas malaking kawalan ng armonya, na naglalagay sa panganib ng kalusugan sa lahat ng aspeto.

Ang isang tao na walang katimpian ay kulang sa pagsukat at kontrol. Kapag nawala ang kontrol, papasok siya sa mga estado ng kawalan ng balanse, kasamaan, at problema.

Ang katimpian ay hindi isang walang saysay o negatibong pagpipigil; ito’y umiiral bilang isang malusog at nakatuon-sa-pag-unlad na antas ng kontrol.

Ang katimpian ay ang sining ng pananatili sa loob ng saklaw ng balanse, hindi kailanman lumalampas sa ginintuang punto—maging ito man ay labis o kakulangan. Kinakatawan nito ang Ginintuang Gitnang Landas sa lahat ng bagay.

Ito’y nakaukit na sa kaluluwa ng mga matatalino: Lahat ng bagay ay nasa katamtaman.

Ang kakayahang magkaroon ng sariling kontrol ay pinakamahalaga; sapagkat kailangan mong magtagumpay sa sarili mo muna bago ka magtagumpay sa iba pa. Siya na nagtagumpay sa sarili niya ay siyang Panginoon ng lahat.

Sa pagitan ng dalawang ilog—ilog ng apoy at ilog ng tubig—kailangan mong maglakad hangga’t maaari sa gitna; sapagkat ang ilog ng apoy ay susunog sa’yo, at ang ilog ng tubig ay lulunod sa’yo.

Kapag natutunan mong lakaran ang mga Ilog, pagkakalooban ka ng tatlong kapangyarihan: dalisay na Katwiran, dalisay na Espiritu, at dalisay na Pagnanais.

Pagkatapos nito, tatanggapin ka ng tatlong Diyosa, sapagkat ikaw ay naging matimpi, pataas patungo sa kalangitan.

Ϝ

Dasal:
“Apollon,

Itatag mo ako nang matibay sa pag-unawa sa katimpian,

Tulungan mo akong maunawaan ang malusog na sukat ng pag-unlad sa aking sarili.

Turuan mo ako alinsunod sa Banal na Plano,

Upang ako’y maging pinakamahusay na bersyon ng aking sarili.”

---------------

Z

Pagpapabuti ng Mundo
Iniutos ni Apollo: “Pagbutihin ang mundo.”

Sa pamamagitan ng matibay na pundasyon ng pagpapabuti sa sarili, pag-unlad ng sarili, at pagpapagaling sa sarili, maaari tayong lumawak palabas; dapat tayong magsikap na pagbutihin ang mundo sa ating paligid.

Ano ang mundo? Ito ay anumang nasa labas ng sarili—isang tao, pamilya, hayop, sibilisasyon, komunidad, at iba pa.

Hindi ito madaling gawain. Dapat nating pagbutihin ang mundo ayon sa kung paano nito matatanggap ang tulong na ito.

Hindi ito gawain ng mayabang na ego; ito’y dapat bunga lamang ng napakataas na antas ng espirituwal na pag-unawa at pag-unlad ng tunay na sarili alinsunod sa mabuting layunin.

Ang sukat ng ating magagawa ay hindi kasinghalaga ng kung tayo ba’y kikilos patungo sa layuning ito. Ang mga nagsisikap tumulong at magpabuti sa mundo ay dapat gawin ito nang tama, na ang mundo mismo ang pangunahing pokus.

Sapagkat ang layunin ay hindi mawala ang sarili sa proseso ng pagpapabuti sa mundo, kundi pati na rin pagbutihin ang sarili at ang iba bilang bahagi ng mas dakila at walang hanggang mundong ito.

Dahil dito, itinalaga ni Apollo ang 3 Hukom, at ito ang kanilang mga tanong:

“Ano ang iyong ginawa upang mapabuti ang iyong sarili bilang isang indibidwal?”

“Ano ang iyong ginawa upang mapabuti ang mga taong may kaugnayan sa iyo, tulad ng iyong mahal sa buhay?”

“Ano ang iyong ginawa upang mapabuti ang iyong pamilya: yaong pinagmulan mo o yaong lilikhain mo bilang iyong agarang pagpapatuloy?”

“Ano ang iyong ginawa upang mapabuti ang sangkatauhan bilang kabuuan?”

“Ano ang iyong ginawa upang mapabuti ang mga tao ng iyong Bansa o yaong sa iyong Lahi?”

“Ano ang iyong ginawa upang mapabuti ang iyong tahanan, si Inang Kalikasan, at kanyang mga nilalang?”

“Ano ang iyong ginawa upang maging pinakamataas na bersyon ng iyong sarili na naghihintay para ikaw ay maging siya?”

Sa wakas, sabay-sabay na magtatanong ang tatlong Hukom:

“Ano ang iyong ginawa upang maunawaan ang ganap, ang lahat-lahat?”

Nagpatuloy si Apollo:

“Kapag nasagot mo nang positibo ang lahat ng tanong na ito, malalaman mong pinapabuti mo na ang mundo.”

Kaya’t nagwika si Apollo:

“Tanging sa pamamagitan ng pagpapabuti sa mundo mo mapapabuti ang sarili mo. Tanging sa pamamagitan ng pagpapabuti sa sarili mo mapapabuti mo rin ang mundo—sapagkat walang hangganan lamang ang maaaring bumalik sa walang hangganan.”

Ζ

Dasal:
“Apollon,

Ikaw na nagtuturo ng 9 na Mundo ng Kapangyarihan,

Pagpalain mo ako upang maging pinakamahusay na bersyon ng lahat ng mundong ito,

Sa mundong ito at lahat ng Mundo!

O Dakilang Liwanag ng Lahat ng Mundo, gabayan mo ako!”

------------------

H

Pagkakaisa
Ang pagkakaisa ay isa sa pinakamahalagang halaga sa Templo ni Zeus. Ang pagkakaisa ay mahalaga sa pisikal at metaphysical na aspeto, esoteriko man o sa panlabas na mundo.

Sa ating buhay at pag-iral, dapat nating sikapin na magkaroon ng pagkakaisa sa loob ng ating sarili at sa iba.

Ang kamalayan sa birtud na ito ay natatamo kapag ang kaluluwa ay umuunlad. Kinakailangan ang mabuting pandinig upang marinig ang mga maayos na siklo ng mga mundo ng pag-iral. Ang hindi nakikinig ay tiyak na sumasayaw nang mali at hindi rin masisiyahan sa musika ng pag-iral.

Mas maiintindihan ito ng mga musikero, mananayaw, at mga artista; ang iba naman ay makikilala ito kapag nakarinig ng kawalan ng pagkakaisa. Anong sumpang buhay kung ang lahat ng musika nito ay produkto ng kawalan ng pagkakaisa!

Kaya’t sinabi: Matalino si Dionysus, sapagkat alam niya kung paano sumayaw. Nakikinig siya nang mabuti, direkta sa pinagmulan ng lahat; kaya niyang sumayaw sa anumang tugtugin anumang oras nang hindi nagkakamali sa hakbang. Tumutugtog si Apollo ng lyre, at si Dionysus, kasama ang mga Satyr, ay sumasayaw nang perpekto sa tugtugin.

Sa sayaw na iyon, nakikita natin ang pagkakaisa ng mga mundo na lumalantad, nang walang maling hakbang kaugnay sa anumang nota ng musika.

“At kaya’t ang aking Lyre ang tagumpay ng lahat ng mundo; ito ang tunog ng pagkakaisa sa lahat ng bagay,” pagtatapos ni Apollo.

H

Dasal:
“Apollon,

Ikaw ang lunas at manggagamot ng kawalan ng pagkakaisa,

Tumutugtog ka nang perpekto, pinamumunuan mo ang lahat ng kaisipan at materya,

Panginoon ng mga Panginoon, Dakila ang Iyong Musika,

Bigyan mo ako ng pandinig at karunungan upang makinig nang mabuti.”

---------------

Θ

Kilalanin ang Iyong Sarili
Kung ano ang nasa loob, siya rin ang nasa labas.

Kung ano ang nasa iyo, siya rin ang nasa iba.

Kung ano ang nasa iyo, siya rin ang nasa kawalang-hanggan.

Kung ano ang nasa iyo, ikaw lamang.

Kung ano ang nasa iyo, lahat ng bagay.

Kung ano ang nasa iyo, wala.

Ikaw ay kung ano ka noon.

Ikaw ay kung ano ka ngayon.

Ikaw ay kung ano ka magiging bukas.

Ikaw ay kung ano na palagi.

Kilalanin ang Iyong Sarili!

Θ

Dasal:
“Apollon,

Liwanag ng lahat ng nilikha,

Hayaan mong magningning ang iyong liwanag sa akin,

Hayaan mong magkaroon ng ako,

Hayaan mong makilala ko ang aking sarili.”

APHRODITE:

A

Natural na Landas
Ang pangunahing simula ng hagdang-hagdang landas ng Pagkaalam na itinaguyod ni Reyna Aphrodite ay ang pagmamasid sa mga kababalaghan ng Kalikasan.

Bilang bahagi ng hagdang-hagdang landas ng paglikha, tayo ay mga nilalang na hindi maihihiwalay, nakatali sa kaayusan ng kalikasan. Nandiyan tayo sa ilalim ng mga batas at regulasyon nito, ngunit higit sa lahat, sa karunungan ng mundo.

Ang mga hayop, mikrobiyo, at mga nilalang, nakikita man o hindi, ay lahat sa ilalim ng parehong Diyos ng Pentagrama: mga nilalang at mga paglikha na nagmula sa Limang Elemento ng Apoy, Tubig, Hangin, Lupa, at Aether.

Ang tao, sa kanyang pangunahing kalagayan, ay tanging Lupa, Tubig, Hangin, at Apoy lamang. Mahaba ang paglalakbay ng tao upang gisingin ang kanyang ikalimang Elemento na mag-aangat sa kanya mula sa mababang kalikasan ng materyalismo patungo sa dakilang pagyabong ng Mundo ng Walang Hanggang Uniberso: ang kanyang Banal na Aether.

Tinanong ng Alagad si Aphrodite: "Hindi ba’t maaari ko lamang sambahin ang kalikasan upang makita ka, O Dakilang Reyna ng Kalikasan?"

Sumagot si Reyna Aphrodite: "Sa larangang ito, itinago ko ang lahat ng aking mga lihim. Obserbahan mo sila, at ipapahayag nila sa iyo ang kanilang banal at walang hanggang kahulugan. Hanapin Mo Ako at ang Banal na Pagtuturo sa loob ng kababalaghan ng Natural na Uniberso."

At ang Alagad, na puno ng labis na paghanga, ay tumugon nang may kasiyahan at kasabikan sa isang Psalmang nagpapahayag ng kaligayahan:



"Sa bawat lawa, sa bawat ilog,
Naririnig ko ang iyong tinig, Reyna Aphrodite!
Sa bawat puno at bawat kuwago, nakikita ko ang iyong mga mata,
Sa bawat damdamin ng pag-ibig at kaligayahan, naririnig ko ang Iyong Pangalan,
Sa bawat pag-ibig na aking naranasan, Ikaw ay Laging Nariyan!
Ang lahat ng aking mga pagnanasa, ang mga puwersa ng kalikasan sa aking kalooban, ay nagpupuri sa Iyo sa Iyong Dakilang Pangalan!"

"Inanna ang Reyna ng Kalikasan, ang Reyna ng mga Langit," ang kanilang bulong sa akin,
"Ang mga bundok, ang mga ilog, ang mga hayop habang sila ay naglalakbay patungo sa buhay—
At ako'y nakatigil, naguguluhan; sapagkat ako ay isang anak ng kalikasan at mahusay sa aking mga disiplina,
Ngunit sa unahan ay nakatago ang aking hindi pa natutuklasang tadhana, upang maging anak din ng mga langit—
Ngunit Masdan!
Sapagkat kahit doon sa mga Langit, ang Kalikasan ay namumuno at umaawit ng walang hanggan sa Iyong Banal na Pangalan, Inanna!"

---------------------------------------------------

B

Pag-ibig at Pagkapoot
Si Aphrodite, ang ating Diyosang ng Pag-ibig at Diyosang ng Pagkapoot, Reyna ng mga magkasalungat na pwersa—ang Banal na kasal ng Kapayapaan at Digma, Pag-ibig at Pagkapoot!

Ang Pag-ibig at Pagkapoot ay dalawang pinakamahalagang emosyon ng tao: ang Pag-ibig ay ang puwersa ng paglikha at pagpapalago na nagpapalawak at nagpapaganda sa mga nilikha.

Ang Pagkapoot ay ang puwersang nagbaba at sumisira; kaya’t ang parehong Pagkapoot at Pag-ibig ay tinatanggap at dapat gamitin nang matalino, sapagkat ang isa ay isang bouquet ng mga bulaklak at ang isa naman ay isang talim na maaaring magputol sa mga ito.

Mapalad ang mga gumagamit ng Balanse at Masusing Pag-iisip upang gamitin ang dalawang Dakilang Kapatid ng Pag-ibig at Pagkapoot.

Naguguluhang tinanong ng alagad si Aphrodite: "Reyna, paano ka maaaring maging parehong incarnasyon ng Pag-ibig at incarnasyon ng Pagkapoot?"

Sumagot si Aphrodite nang mahinahon sa Alagad: "Ako rin, ang Reyna ng Balanse ng Kosmos. Ipagmahal mo ang iyong sarili upang lumago, ngunit kapuin ang mga aspeto ng iyong sarili na kailangan mong pagbutihin, upang mas lalo mo pang mahalin ang iyong sarili!"

B

Dasal:
“Aphrodite, mapalad ang iyong mga anak ng Pag-ibig at Pagkapoot,
Mapalad ang iyong Balanse at Pagkakaisa,
Mapalad ang iyong kakayahang lumikha at sumira na iyong ibinigay sa Sangkatauhan,
Nawa’y maging matalino kaming mga katuwang sa iyong mga ipinagkaloob na Regalo!”

--------------------------------------------

Γ

Paglikha
Ang Paglikha at Kapanganakan ay maaaring gamitin ng magkasingkahulugan dito.

Sa unibersong ito, may likas na tendensya patungo sa pagkawasak. Sa ganitong uniberso, ang pagkawasak ay kinakailangan, ngunit hindi ito ang pinakamataas na tagumpay. May higit pa sa ito.

Dahil sa kalikasan ng batas na ito ng pisika, kailangan nating tiyakin na ituon ang ating mga malikhaing kapangyarihan bilang mga tao sa pinakamainam na paraan sa buong ating buhay at sa buhay ng iba.

Ang isang gusali ay maaaring masira sa loob ng ilang sandali ng napalm o isang bomba, ngunit maaaring tumagal ng sampung taon upang magtayo ng isang dakilang bagay. Ang gusali ay laging may kahulugan ng buhay, samantalang ang bomba ay sumasagisag sa konsepto ng kamatayan.

Ang Paglikha, sa kasong ito, ay isang mas banal at mas matagal na proseso, ngunit ito ang pinakamahalagang lahat. Ang Pagkawasak ay ang kabaliktaran nito.

Gayundin, ang isang tao ay maaaring mamatay nang biglaan sa isang iglap dahil sa isang mapanirang pwersa, ngunit nangangailangan ng mahabang panahon upang lumikha ng isang wastong tao sa pamamagitan ng maingat na pagpapalaki, edukasyon, at paglinang sa kanya upang maging isang mataas na nilalang.

Ang Buhay ay ang proseso ng Paglikha at dapat itong pahalagahan at itaguyod bilang pinakamahalagang elemento ng uniberso—ang anyo ng paglikha. Mapalad ang mga lumikha ng buhay.

Parabula
Isang Alagad na bagong sumapi ngunit may banal na isipan, ang nagtanong kay Aphrodite: "Reyna, ang iyong Templo ay pinapalakas at sisirain, dapat ba akong pumunta doon upang ipagtanggol ang iyong Templo laban sa pagbagsak? Magdudulot ito ng karangalan sa iyo, hindi ba?"

Sumagot si Aphrodite: "Hindi, hindi mo dapat gawin iyan. Ang aking karangalan ay nasa iyo at hindi sa mga marmol na bato na maglalaho nang ayon sa kanilang kalikasan."

Ang Alagad ay naiwan na naguguluhan at nagsimulang umiyak, nahulog sa lupa: "Bakit, O Reyna ko, tinatanggap mo ang ganitong malaking kawalang galang?"

Narinig niyang tumugon: "Dahil may mga bagay na hindi mo nakikita, tulad ng aming nakikita bilang mga pinakamataas na Nilalang. Dapat mong likhain ang Templetong ito, hindi sirain ito. Huwag kang maging katulad nila, ang mga bulag na maninira. Kung saan sila sumisira at nag-aalis, ikaw ay dapat lumikha at magpabuti; sa mga batong kanilang ibabagsak, doon ay magiging kanilang mga libingan..."

"Ngayon," patuloy na sinabi ni Aphrodite, "Ikaw at ang iyong pamilya, dalhin mo sila at magtago sa isang kuweba, aking tapat na alagad, sapagkat hindi ka isang walang isip na maninira tulad nila." Pagkatapos, si Aphrodite ay naglaho sa Aether.

Naguguluhan, ang Alagad ay nagtakbong bumalik sa mga kapwa mananampalataya at sumigaw: "Sinabi sa amin ni Aphrodite na huwag sirain ang Templetong ito!" -"Heretiko, tumakas ka bago ka rin namin patayin!", sabi ng mga Zealots. Ang Alagad ay mabilis na tumakas patungo sa kanyang bahay at sumigaw sa kanyang asawa at mga anak na lumabas, at sila nga ay lumabas. Sa malapit na lugar, nakapasok sila sa kuweba sa tamang oras habang ang lungsod ay nasusunog.

Sila'y tumawa habang sila'y sumisira, nakaranas ng matinding kaligayahan habang sila'y nagkakaroon ng masaker, at walang natira sa Banal na konstruksyon. Pinatay ng mga zealot ang marami, kabilang ang isang mahirap na mangingisda na dumating sa panahon ng paglusob upang magbigay babala sa lahat tungkol sa isang malupit na pagbabago ng panahon, na kanyang nakita habang nangingisda.

Sa bulag na takot ng pagkawasak, ang mangingisda ay pinatay din sa ilalim ng "Heresy" at sa "Pangalan ng Bagong Diyos."

Kinabukasan, habang ang mga zealots ay natutulog, isang malupit na buhawi at pagbaha ang tumama sa nayon, nalunod ang marami habang ang iba ay namatay mula sa malalaking yelo, na walang matagiliman. Walang Templo na matatagiliman, dahil ang Templo sana ay magpoprotekta sa kanila. Nawasak ang mga pananim, at ang mga tao ay walang matatagiliman. Ngunit ang tapat na nakinig kay Aphrodite at nagtago sa kuweba ay nakaligtas. Sa loob ng kuweba, ang mangingisda ay nagtago ng sapat na isda upang masuportahan ang kanyang pamilya ng dalawang buwan, nakabaon sa mga kahon ng kahoy na may asin.

Nagpakita si Aphrodite sa kanya at sinabi: "Aking alagad, naunawaan mo na ba ang pagbabago ng Buhay at ng Pag-iral? Maaari nilang palitan ang mga krus at baguhin ang Arkitektura, ngunit nilisan nila ang walang isip na sumira ng kung ano ang magbibigay sa kanila ng matibay na proteksyon sa mahihirap na panahon. Matagal ang kanilang sumpa para sa mga salinlahi, ngunit hindi para sa iyo at sa iyong pamilya na mapapalad."

Si Reyna Aphrodite, malungkot, ay nagpatuloy:

"Sa katulad na paraan, isang tapat na kasapi ng iyong tribo ang pumatay sa mangingisda ng nayon dahil naisip niyang siya'y 'mali' sa isang sandali ng pagkabighani – ngayon, ang taggutom ay dumating din sa inyong Lupa. Dapat mong matutunan lumikha kapag kinakailangan at sirain lamang kapag kinakailangan o kapag hindi na maaaring maganap ang Paglikha. Inilibing ko ang mga zealot, sapagkat kanilang pinapalitan ang aking mga Puwersa. Kung sila'y nanampalataya sa Akin, sana sila'y nagpasimula ng isang matapat na pagsisikap upang lumikha at magpapahinga lamang ng buo sa mga bagay na nararapat. Ang ganitong kapalaran ay para sa mga anak ng walang isip na pagkawasak, ngunit hindi sa iyo. Tandaan ang mga salitang ito magpakailanman."

Ito ang mga Salita ng Diyosang nang maglaho siya sa Aether.

Dahil dito, sa Templo ni Zeus, ang paglikha ay dapat itaas higit sa pagkawasak sa halaga ng mga etikal ng isang tao. Sapagkat lahat ay maaaring pumatay o sumira, ngunit hindi lahat ay makalilikha.

Ang mga kayang lumikha at nagsusumikap na lumikha, sa labas man o sa loob, ay nagsusumikap na maging mga anak ng mga Diyos.

Ang Babaeng Alagad ay nagtanong kay Aphrodite: "Bakit ang pagkawasak ay nasa ibaba ng paglikha, ngunit hindi sa balanse?"

Sumagot ang Reyna: "Paglikha, aking anak, ay nagpapatunay ng sarili nito. Dahil tayo ay nabubuhay sa isang uniberso kung saan ang pagkawasak ay madali, ngunit ang paglikha ay walang katulad na halaga. Ito ay idinisenyo sa Uniberso upang lahat ng nilalang sa mundong ito ay maunawaan ang halaga ng paglikha at upang ang mga nararapat na kaluluwa ay matutunan ang banal na kapangyarihan, na nakalaan para sa mga matapang at mabait na puso."

Γ

Dasal:
"Reyna ng Likhang at ng Malikhaing Puwersa,
Ipinagkaloob mo sa amin ang kapangyarihan upang lumikha,
Ipakita mo sa amin ang landas patungo sa masaganang paglikha,
Gawin mo kaming mga anak ng mga Diyos at hindi ng bumabagsak na kaayusan!"

----------------------------------

Δ

Balanse
Ang Balanse ay simbolo ng mga timbangan sa tanda ng Libra. Ang Balanse ang nagpapanatili ng kaayusan sa buong uniberso. Ang mga batas ng balanse ay dapat tanggapin at maunawaan, sapagkat ang hindi paggalang dito ay magdudulot ng sukdulang kabiguan.

Ang Balanse, bilang isang birtud, ay malapit na kaugnay ng harmoniya at katarungan. Gayunpaman, bawat antas ng mga tatlong birtud na ito ay nagpapakita ng iba’t ibang pananaw ng parehong prinsipyo.

Halimbawa, habang ang Katarungan ay may kaugnayan sa mas mataas na mga konsepto, ang balanse ay naglalarawan ng isang mas pinasimpleng pananaw ng tinatawag nating "pantay na distansya sa pagitan ng dalawang punto" o ang "gitnang punto."

Sa pamamagitan ng pag-unawa sa gitnang punto at pantay na pamamahagi, ang Timbang na Timba ng Libra ay makakamtan ang perpektong Balanse.

Dapat manindigan sa Balanse ang isang tao kung nais nilang sumunod sa mga batas ng Uniberso. Pagkatapos, ang mga pintuan ng pagkaunawa ay magbubukas, sapagkat ang panloob na balanse ay ipapakita sa labas.

Isang Alagad ang nagtanong kay Astarte: "Lady Astarte, bakit may dalawang paa, dalawang kamay, ngunit isa lamang ang ulo ng uri ng tao?"

Sumagot si Reyna Aphrodite sa Alagad: "Sa materyal na mundo, kailangan mo ang balanse ng dalawang mga paa na nagpapalit-palit sa iyong paggalaw pasulong."

"Sa Emosyonal na mundo, kailangan mo ang balanse ng dalawang Emosyon, pag-ibig at pagkapoot, upang maunawaan ng iyong puso."

"Sa Supernal na Mundo, makikita mo ang Tanging Katotohanan, ngunit tanging kung ang iyong dalawang mata, ang iyong dalawang tainga, at ang iyong dalawang aspeto ay magiging ISA, na bumubuo sa Karunungan ng Lima."

Δ

Dasal:
"Banal na Reyna Aphrodite,
Pagpalain mo kami sa aming pagkaunawa ng Kosmikong Balanse,
Nawa ang timbangan ng Libra ay maging gaan gaya ng Balahibo ni Maat,
Dalhin mo kami sa liwanag sa pamamagitan ng aming balanseng kamalayan."

--------------------------------------

E

Entropiya
Ang pangunahing pagsasaliksik sa mga batas ng pisika ay nagtuturo sa atin patungkol sa mga batas ng entropiya. Ang teorya ng entropiya at kung paano ito ipinapakita sa ating mundo ay hindi nangangahulugang ito ay makikita sa lahat ng mga mundo.

Ang entropiya ay aktibo talaga sa ating mundo, sa mga tao, at sa mga gawa ng tao. Ang sariling pagkawasak ay bahagi rin ng entropiya.

Ang paglaban sa entropiya ay nangangailangan ng patuloy na pagsisikap upang mapanatili ang mga bagay upang hindi ito gumuho sa ilalim ng bigat nito.

Kasama dito ang ating sarili, ang ating lipunan, ang mga gusali sa ating mundo, ang mga relasyon ng tao, atbp.—lahat ng bagay na umiiral ay nasasakupan ng mga batas ng entropiya. Ngunit nilikha ng mga Diyos ang mga tao na may kakayahang salungatin ang mga batas na ito at magtagumpay laban sa mga ito, basta't maglaan sila ng konsentradong pagsisikap upang gawin ito.

Ang malalakas na yunit ng enerhiya ay mas matatag laban sa entropiya, kumpara sa pagiging pasibo, na nagpapahintulot sa entropiya na mangyari. Mas matibay ang ating mga gusali, mas magiging matatag sila laban sa entropiya; ganun din sa ating etikal na karakter o ating sibilisasyon.

Dapat natin gawing layunin na magsikap upang mapagtagumpayan ang mga pwersa ng entropiya, na patuloy na gumagana para sa ating pagkawasak.

Napagtagumpayan natin ang entropiya sa pamamagitan ng pagiging mulat dito, ngunit pati na rin sa pamamagitan ng paglalapat ng mga birtud ng pagsisikap, na sumusunod sa mga aral ni Aphrodite.

E

Dasal:
"O Lady Aphrodite, Reyna ng walang hanggang paglikha,
Ilayo mo kami mula sa batas ng Entropiya,
Iligtas mo kami mula sa bahay ng kamatayan,
At itatag mo kami sa bahay ng Walang Hanggang Buhay."

------------------------------------


Ϝ

Pathesis & Energia
Pathesis is a word that comes from the Ancient Greek “pathos,” which means “things that happen to us.”

The same root word is also correlated to having uncontrolled emotions, wounds, or issues, coming from the fact that one had to endure negativity or mistakes due to a lack of emotional control.

When one “suffers,” one is a “pathon (Παθών),” but when one controls their feelings, one becomes a being of Pathos (“Πάθος” - Man of Passion).

Yet, when the garden of emotions is left without a proper gardener, one falls into the state of Pathesis.

“Pathesis” is also directly correlated to passively accepting everything and allowing anything to happen to someone; the opposite state being “Energeia,” which means to act towards something. The Ancient Greek word for disease is also “Pathesis.”

From the above, the birth of the word “Pathetic,” which rightfully in English is a loan from the Ancient Greek word, is correlated with negativity and destruction, generally being “pathetic” and not active.

Those who are merely “pathetic” or are not exercising any energy whatsoever in their existence, are bound to sooner or later become pathetic, dwindle, and degenerate. The last state of being “pathetic” is to be dead.

Meditation, for example, should be seen as an “Energetic” act, not only from the standpoint of that it feeds the soul with energy in order for it to exist and to empower it, but also in that it activates the mind from the deadly slumber of consciousness that the mind constantly faces as an enemy.

The cure for Pathesis being active consciousness—an energetic consciousness—is to be understood and applied. Its cure is named “Energia,” or to take action. The modern word “Energy” comes from the same term.

Ϝ

Prayer:
“Queen of the Heavens, Aphrodite,

Bless us with the necessary energy

To overcome our Pathos,

Wake us up from our slumber and our disabling sleep!”


--------------------------------


Ζ

Pamilya at mga Ninuno
Isang bahagi ng pag-unawa sa sarili ay ang pag-unawa sa ating pisikal na sarili at ang mga sub-estrata ng ating materyal na katawan at kaluluwa.

Ang bawat tao ay nagmula sa ibang mga tao na may kani-kaniyang background, kasaysayan, at ugat. Ang ating katawan ay isang kasaysayan ng ating mga ninuno at ang kanilang mga desisyon na mag-anak para magpatuloy ang susunod na henerasyon ng buhay.

Dahil dito, ang mga Sinaunang relihiyon at ang Templo ni Zeus ay nakatuon sa paksang tungkol sa ating mga Ninuno at sa mga susunod na henerasyon. Ang pinakamainam na ginagawa para sa indibidwal ngayon, upang ang nakaraan ay magbabalik sa kaluwalhatian at ang hinaharap ay maging mas maganda kaysa sa kasalukuyan.

May mga tiyak na mga salik na nag-uugnay sa atin sa ating mga ninuno at hindi ito maitatanggi. Tayo ay konektado sa kanila sa parehong paraan na ang ating mga inapo ay magiging konektado sa atin.

Isang batayang bahagi ng ating lipunan ay ang ating pamilya. Habang ang karamihan sa mga modernong pagpapahalaga ay nagtutulak ng asimilasyon at sobrang indibidwalismo, ang Spiritual Satanism ay nakatayo sa balanse ng pagkilala sa ating mga ninuno at ibang tao, ngunit pati na rin sa ating sarili bilang malaya at maligaya na nilalang.

Ang ating pamilya ay dapat tratuhin ng may paggalang o, kung nararapat, ng kabanalan. Ang ating linya ng mga ninuno ay puno ng mga tao na nagtrabaho ng masigasig upang tayo ay magpatuloy. Maaaring magpasalamat o hindi magpasalamat sa ito, ngunit ang katotohanan ay ang mga taong ito ay nakipaglaban at nakaligtas upang tayo ay magpatuloy sa pag-iral ngayon.

Ang mga bata ay banal sa Templo ni Zeus at ang mga bata ng ibang SS ay dapat ituring na extensions ng isang mas malaking espiritwal na pamilya, lalo na kung sila ay sumusunod sa landas.

Ang Landas ng Templo ni Zeus ay isang landas na umaabot sa mga aeon. Mula sa ating mga ninuno, sa ating sarili, at sa huli, sa hinaharap sa ating mga inapo.

Isang malaking bahagi ng mga kapangyarihan ni Astarte / Aphrodite ay nauugnay sa pagpaparami at pagpapatuloy ng ating lahi. Siya ay isa sa mga Banal na Ina ng ating lahi sa pamamagitan ng pangangailangan ng sekswal na pagkakaisa na nagiging sanhi ng pagpaparami at pagpapatuloy ng ating pag-iral. Ang mga pwersang ito ay nagdadala ng mga tao upang magkaisa para magkaanak at magbigay ng buhay sa isang mapagmahal na paraan.

Tayo ay nagmula sa isang mahabang ilog ng mga tao na nagpasimula ng mga bagay para sa atin, ngunit tayo ay mga indibidwal. Ang ating pag-angat ay maaaring magbigay karangalan sa kanila, o maaari itong magkamali, ngunit isang bagay ang tiyak: habang tayo ay sumusulong, pinapalakas din natin sila. Ang tuwid na resulta nito ay nararanasan sa ating sariling pamilya at malalapit na kapaligiran.

Ang lahi, o mula sa saan tayo nagmula, ay maaaring ituring na isang ilog na patuloy na dumadaloy, nagsisimula mula sa pagkakaroon ng lakas mula sa ating mas malaking linya ng pamilya, pagkatapos ang ating lahi, at pagkatapos ang sangkatauhan.

Habang ang sangkatauhan bilang isang termino ay sumasaklaw sa buong ating lahi, dapat natin maunawaan na saan man tayo nagmula sa ating pinagmulan, tayo ay magkakaugnay na mga anak ng "sangkatauhan," ngunit mga anak din ng ating lahi.

Sa kaibahan ng mga relihiyon na nagtutulak ng sapilitang unibersalismo, ang Templo ni Zeus ay naglalagay ng sarili nito sa isang makatarungang katotohanan. Tinatanggap natin ang lahat ng aspeto ng ating sarili.

Ang pagkuha ng karangalan ng ating mga ninuno at mga inapo ay isang pangunahing pokus sa Templo ni Zeus. Ang aktwalisasyon ng sarili sa pinakamataas na potensyal nito ay magpapalaki sa atin, para sa atin at para sa kanila.

Ang pagtanggap ng mga nabanggit ay maaaring magdulot ng malusog na pagninilay, na pinagsama sa mga marangal na gawa, na nagbibigay sa atin ng tapang at pananaw sa ating mga pinagmulan.

Maari rin itong magdulot ng pagsusuri ng mga pagkakamali, kasalanan, at mga maling pag-uugali na maaaring may kaugnayan sa mga "minanang" hadlang na kailangang malampasan o magtakda ng bagong halimbawa. Ang ilang mga elemento ng ating "mga Ninuno" ay kailangang malinis—maaari nating piliing ipawalang-bisa sa ating sarili ang hindi banal at maling mga katangian na nagmula sa kanila para sa kabutihan ng mga susunod na henerasyon.

Hindi alintana kung saan ka nagmula, ang landas patungo sa Templo ni Zeus ay bukas para sa lahat ng mga Gentil sa mundong ito. Ito ay dahil ang dakilang plano ng mga Diyos ay lumikha ng mas mataas at mas mataas na uri ng mga nilalang na tao hanggang sa tayo rin ay matawag na isang advanced na anyo ng buhay tulad ng sa kanila.

Ζ

Dasal:
"Aphrodite, banal na alaala ng mga ninuno,
Reyna ng paglikha na umaabot patuloy,
Ilog ng walang hanggang buhay,
Pagkalooban mo kami ng Karunungan at Pag-unawa,
Upang makita namin ang aming nakaraan, makita ang aming sarili, at makita ang aming hinaharap."


-------------------------------

H

Kagandahan
Ang kagandahan ay isang misteryosong konsepto. Sa ating mundo, kinikilala natin ang magagandang tao at magagandang likhang sining; ang kagandahan ay nagpapakita ng malakas na pwersa at humihila ng ating atensyon.

Ang identidad ni Astarte sa Sinaunang Gresya ay si Aphrodite, ang Reyna ng pag-ibig at kagandahan. Ayon sa mito, ang kanyang kagandahan ay nakapagpapabighani sa lahat ng nilalang—mga Diyos, mga Hukbo, at mga Bansa—lahat ay namatay at nakipaglaban para lamang sa pagkakataong matanaw siya kahit na isang saglit.

Sa likod ng misteryosong kapangyarihang ito, si Plato ay pumasok. Ayon sa Dakilang Guro na si Plato, "Ang maganda ay ang nasusukat, maayos, at may tamang proporsyon."

Bilang isang huling estado, ang kagandahan ay ang representasyon ng maraming pinagsamang kabutihan na nasa balanse, proporsyon, at pagkakaisa.

Ang isang magandang kaluluwa ay ang kaluluwa na naitama, maayos, at may tamang proporsyon sa kilos, pag-uugali, at etika. Katulad ng katawan ay maaaring hubugin upang lumabas mula sa kalagayan ng kaguluhan, gayundin ang kagandahan ng kaluluwa ay maaaring ilabas sa pamamagitan ng aplikasyon ng mga Birtud ni Aphrodite.

Si Plato, nang tanungin, ay tumuro sa Kalangitan at sinabi: "Ang mga supernal na kaharian ay puno at sagana sa Kagandahan ng Dakilang Diyos. Dito, wala ni isang bagay na hindi maayos, wala ni isang bagay na hindi nasusukat, wala ni isang bagay na hindi proporsyonado."

Sa materyal na mundo, bilang mga pagpapakita ng Banal, ang nabanggit na kalagayan ng pag-iral ay malayo sa atin, ngunit nananatiling naaabot; kailangan nating magsikap upang maging maganda—hindi lamang sa ating panlabas na anyo, kundi higit sa lahat, sa ating panloob na mundo.

Ang maganda na kaluluwa ay isisilang mula sa isipan na dalisay, maayos, at may tamang proporsyon sa agos ng kamalayan na patuloy na lumalaki.

Habang iniisip ang lahat ng ito, ang Disipulo ay nagdeklara kay Aphrodite: "Dakilang Diyosa, ikaw ay napakaganda na ang kagandahan mo ay nagdudulot sa akin ng paghanga, pagtataka, at kahit takot!"

Sumagot si Lady Aphrodite: "Paalala ko sa iyo na si Lucifer ay palaging ang pinakamaganda sa lahat ng Langit, tulad ko, ang pinakamalapit sa Cosmic Source. Hanapin ang kahulugan ng pahayag na ito, at ang Birtud ng Kagandahan ay magpapakita ng Kanyang sarili sa iyo."

H

Dasal:
"O Aphrodite, Banal na Reyna,
Itaas mo ang belo ng kadiliman,
Ipakita ang iyong Kagandahan,
Ang Kagandahan ng Iyong Sarili at ng Uniberso,
Ang Kagandahan na nagdadala sa Pinakamataas at Mataas na Kamalayan!"


---------------------------------------------


Θ

Pagtatapos
Ang Disipulo ay nakatayo ngayon doon, matapos makamit ang 8 nakaraang birtud.

Nakatayo siya sa pintuan ng mga Kalangitan at malapit nang pumasok dito. Hindi pa siya nakakita ng anuman na katulad nito sa buong pag-iral.

Sa harap Niya, lumilitaw ang mga simbolo na ito: Isang Gintong Pentagrama, ang Kulay Berde, at ang Supernal na Liwanag ng Kosmos.

"Malaki ang Reyna Aphrodite sa Kanyang Huling Misteryo," iniisip ng Disipulo sa Kanyang isipan. Ngunit iyon na ang Kanyang Huling pag-iisip. Kilala Niya ang mga Simbolo. Ang mga Diyos ay magbibigay sa Kanya ng pagdaan patungo sa Walang Hanggan.

Sa halip na magsalita, siya ay nananatiling tahimik, wala nang mga tanong.

Wala nang dapat sabihin, dahil siya ay may ganap na pag-unawa.

Hindi na siya maaaring magbigkas ng anumang awit; siya ang awit at ang salmo. Maaari lamang siyang makinig at maranasan.

Ang Kanyang Misyon ay ngayon Kumpleto.

Θ

 

[Kitsunebi]

ΣΑΤΑΝΑΣ – Ang Sinaunang Griyego na Pinagmulan Ng Pangalan, Espirituwal na Pagkabuhay na Mag-uli​

Original page in English: https://joyofsatan.org/satanas_name.html

Si Amang Satanas, sa hinaharap ay babangon bilang ang walang kapantay na Katotohanan ng sangkatauhan. Sa huli ng ito, magiging napakalinaw, ngunit sa kasalukuyan, tayo ay lumalabas mula sa isang panahon ng kasamaan at kasinungalingan na ginawa laban kay Satanas.

Ang mismong pangalang Satanas, na siniraan ng mga mananaliksik na Hudyo at mga Zionistang walang halaga, ay isa sa pinakabanal na mga salitang nabigkas ng dila ng tao. Ang Pangalan ni Satanas ay ang tunay na Pangalan ng Diyos at ang Pangalan ng Kataas-taasang Diyos.

Sa Sanskrit, lubos itong nauunawaan bilang isang kilalang katotohanan. Ang kulturang Indo-Aryan at Sanskrit na konektado, minana mula sa, at nilikha ng mga Diyos, ay nagpapakita ng kapangyarihan ng salitang Sat at ng salitang Satya, na inuugnay ang mga ito sa Katotohanan.

Noong nagpasya si Yogi Bhajan na itaguyod ang kanyang malaking rebelasyon upang, ayon sa kanya, lubos na pabilisin ang Espiritwal na Ebolusyon ng sangkatauhan, ibinahagi niya ang Lubos na Lihim na mantra sa Silangan na kilala ng mga Brahmin bilang SA-TA-NA-MA.

Ang Mantra na ito ngayon ang pinakasikat sa Eastern Yoga. Ang kaalaman na ang Sinaunang Griyego ay malakas na nauugnay sa Sinaunang Sanskrit, ay magiging medyo madaling maunawaan kung ang isa ay pamilyar sa parehong mga wikang ito. Pareho sa mga ito ay mahigpit na itinuturing na mga Banal na Wika, o mga wika na may disenyo at pinagmulan ng mga Diyos mismo.

Matapos magsagawa ng malawakang pananaliksik tungkol dito [kapwa sa espirituwal at materyal na aspeto], napagpasyahan ko ang isang sukdulang dami ng mga katangian tungkol sa tunay na PANGALAN NG DIYOS, na walang iba kundi nakasulat sa Ingles bilang SATAN o SATANAS.

Upang maabot ang mga konklusyong ito, kailangang maging pamilyar sa Pinakamataas na kaalaman ng Inisyasyon at Pilosopiya ng mga Sinaunang Griyego. Dahil nagmula ako doon, gumugol ako ng dalawang dekada sa pag-aaral ng kaalamang ito, na nagbukas sa akin ng walang hanggang mga lihim tungkol sa Sansinukob. Ang partikular na post na ito ay may kinalaman sa mga pinagmulan ng Pangalan ni Amang Satanas, na isang Pangalan ng maraming uri ng Banal na Kapangyarihan.

Sa Sinaunang Griyego, ang Pangalan ay magiging ganito: Σ-Α-Τ-Α-Ν-Α-Σ.

Isang karaniwang gawain sa Sinaunang Griyegong Sistema ang paglipat-lipat ng mga letra ng isang salita upang makahanap ng mga nakatagong kahulugan ng nasabing salita. Ito ay tinatawag na Ana-grammatism kung saan ang Ana ay nangangahulugang muling pagposisyon. Ang Gramma ay nangangahulugang Letra.

Sa pagsasaayos muli ng mga letra ng Σ-Α-Τ-Α-Ν-Α-Σ, makakakuha tayo ng isa pang salita, na isa sa mga napaka-halatang lihim na nakatago sa likod ng Banal na Pangalan ng Diyos: Α-Ν-Α-Σ-Τ-Α-Σ.

Kung pamilyar ka sa nabanggit, maaaring mapansin mong may kakaibang pamilyar na bagay sa salitang ito. Sa totoo lang, dito mismo nagmula ang pangalang ANASTASIA.

Isalin sa Filipino: Ang salitang ito ay isinasalin bilang ang tanyag na Muling Pagkabuhay, dahil talaga itong nangangahulugang Nabuhay na Mag-uli o ΑΝΑΣΤΑΣ.

Alam namin dito na kahit ang pangalan ni Yehubor's leader Yehoshua ng Bibliya na kalaunan ay tinawag na Jesus Christos ay walang tunay na kaugnayan dito. Lahat ng ito ay isa lamang nakaw na titulo upang ilarawan ang isang huwad na kwentong Hudyo bilang totoo.

Ang Jesus ay isang titulo na ninakaw mula kay Zeus at ang salitang Iasis na nangangahulugang magpagaling, at ang Christos ay nangangahulugang Ang pinahiran ang Inisyado sa mga misteryo.

Hanggang sa ikalawang siglo BC, nang magsimula ang panlilinlang ng mga Hudyo, ang mga katutubong tao ay malamang na hindi naniniwala sa anumang bagay na may kaugnayan sa mga Hudyo, na malinaw na nakarinig nito mula sa kung saan at nag-isip na "Oy vey, gusto ng goy ang salitang iyon, gumawa tayo ng isang ganap na panloloko batay dito."

Para sa lahat ng salitang ninakaw nila, at lahat ng salitang binago nila, at lahat ng kanilang kulturang binaligtad, lubos silang nakakaalam ng kanilang ginagawa. Ang tanging mga hindi nakakaalam ay ang kanilang mga biktima, na hindi marunong bumasa't sumulat at hindi isinilang sa mga Diyos; ang pagkawala ng kultura ay humantong sa maraming hindi pagkakaunawaan at ang pagtanggap ng maling opinyon ng mga Hudyo bilang pinagmumulan ng katotohanan.

Ang pamana ni Amang Satanas ay malinaw din na ang pinakamasamang nililibak na entidad at ang pinakahindi nararapat na nililibak na entidad sa buong kasaysayan ng sangkatauhan.

Walang sinuman ang karapat-dapat sa kaluwalhatian nang higit pa sa Kanya, at gayunpaman karamihan ng sangkatauhan ay nagsinungaling tungkol sa Kanya dahil tinanggap nila ang mga kasinungalingan at tsismis mula sa mga Hudyo NANG WALANG pagsusuri ng KAALAMAN at KATOTOHANAN tungkol sa paksa.

Tungkol sa Pangalan ni Ama Satanas, nakikita natin ang malinaw at sinadyang paglapastangan at pag-aalis ng kahulugan nito. Kaya't inilalahad ko ang KATOTOHANAN ng paksang ito, hindi batay sa mga walang kabuluhang pamamaraan ng mga baliw na Hudyo, kundi sa malinaw na mga KATOTOHANAN.

Gaya ng alam nating lahat dito, ang isa pang ninakaw na Mitolohikang Tema ay ang Muling Pagkabuhay, na napakahalagang bagay, dahil ang Muling Pagkabuhay na ninakaw ng mga kalaban na programa, ay direktang may kaugnayan sa pagpapataas (Pagbangon ng mga Patay) ng Ahas na Kundalini mula sa pagkakatulog, tungo sa kalagayang tinatawag nating Nabuhay. Pagkatapos, isa ay muling ipinanganak sa espirituwal na paraan.

Kapag walang meditasyon at walang ganito, walang pangalawang kapanganakan dahil ang isang tao ay nananatiling walang kaluluwa. Habang kinukuha natin ang nawalang espirituwal na kaalaman, sinubukan ng kaaway na muli at muli na guluhin ito upang iakma ang kanilang sarili sa kasalukuyang panahon.

Ang tawag diyan ay ΑΝΑΣΤΑΣΙΣ na may dalawang kahulugan, at ang ibig sabihin sa Sinaunang Griyego ay ang mga sumusunod - madaling mapatunayan ng lahat ng nakakaalam ng wika: Ibalik nang nakaturo pataas ngunit literal din na muling buhayin. Literal din nitong ibig sabihin ay, buhaying muli mula sa patay

Ang ibang pangalan ni Satanas, na LUCIFER o EOS-FOROS, ay kilala sa kahulugan bilang Tagapagdala ng Liwanag. Sa kontekstong ito, ang Liwanag ay naibabalik sa Kaluluwa, at ang isa ay nabubuhay muli mula sa kalagayan ng dilim at kawalan ng kaluluwa.

Ang liwanag na ito ay ang liwanag ng kaluluwa kapag ito ay tunay na nasa estado ng ΑΝΑΣΤΑΣΙΣ o kapag ang Ahas ay muling bumangon..

Ang nabanggit sa itaas ay maaaring makamit sa pamamagitan ng pagpapanumbalik ng kaluluwa ng tao at pagbabalik nito sa paggana, isang tagumpay na maaaring makamit sa pamamagitan ng Satanic Arts o Meditation, na malamang na magbibigay ng pag-aalala sa maraming mga tagalabas o mga naniniwala sa doktrina ng kaaway ngayon, ngunit ito ay simpleng pag-uusap tungkol sa meditation at pagbubukas ng kaluluwa.

Ang nasa itaas ay magmumukhang karaniwang katuwiran sa mga darating na dekada, ngunit ngayon malaya ang mga Kristiyano na tanggihan ang mga pahayag na ito na parang mga hangal at maranasan ang pangalawang kamatayan kung saan hindi sila umiiral sa Kabilang Buhay. Upang umiral nang espiritwal, tanging Kaalamang Espiritwal lamang ang makapagliligtas sa isang nilalang, at hindi ang sabi-sabi mula sa Mga Hudyo.

Kapag naunawaan nila na literal na linlang sila ni Yehubor's leader Yeshua at ng kanyang lahi sa isang hindi-espirituwal na programa na walang iba kundi huwad na kasaysayan ng mga Hudyo na naninira sa tunay na Diyos ng Buhay at Muling Pagkabuhay ng sangkatauhan [Walang iba kundi si Ama Satanas Mismo], lahat sila ay magbabago ng kanilang mga paraan.

Ang orihinal na Diyos, Muling pagkabuhay ng kaluluwa, Walang Hanggang Buhay, Pagpapagaling ng Kaluluwa at lahat ng pinaniwalaan nila nang labis ay ang mga bagay na tunay nilang hinahangad ngunit hindi kailanman magkakaroon: Ito ay umiiral lamang sa isa na kanilang tinatanggihan, ang pangunahing pinagmulan na tinatawag nating Satanas at na tinutukoy natin dito bilang Ama Satanas.

Maaari kang sumama sa amin, o maaari mong ipagpatuloy ang paninira hanggang matapos ang siklo ng kamangmangan sa Yuga ng panlilinlang na ito. At kasabay nito, aalisin ang mga kasinungalingan katulad ng mga sinungaling.

Ang mapagkatotohanan ay magtatagumpay, matatag at makapangyarihan sa biyaya ng Diyos.

At, upang magtapos sa isang huling parirala: SI SATANAS AY DIYOS.

-High Priest Hooded Cobra 666

 

[tyrantmage]

Original page in English: https://templeofzeus.org/TrueReligion

Ang Pinagmulan ng Ating Tunay na Relihiyon - Pinakamatandang Relihiyon sa Mundo

Sa Templo ni Zeus, sinusunod at sinasamba namin ang mga Orihinal na Sinaunang Diyos. Mula sa mga nakasulat at malawakang tinanggap na talaan lamang, ang aming mga Diyos ay umiiral na nang hindi bababa sa 5000 taon bago ang Kristiyanismo”.



Ang sinaunang kabihasnang Griyego ay sumasaklaw hanggang 1900 BCE, ang mga diyos ng sinaunang Ehipto hanggang 5000 BCE, ang mga diyos ng Sumer hanggang 3000 BCE, at ang mga paniniwalang Hindu o Indo-Aryan ay umaabot pabalik hanggang 3000 BCE.



Sa kabila ngtradisyonal at pangkasaysayang tinatanggap na timeline, ang ating mga Diyos ay umabot hanggang sa Gitnang Panahon o maging sa Atlantis [Mga sibilisasyon na umiiral na sa loob ng 20,000 o 40,000 taon noong nakaraan].



Isinilarawan ni Plato ang panahon ng Atlantis, kung saan maging noong panahong iyon, sinasamba at pinararangalan na ng sangkatauhan ang parehong mga Diyos na sinasamba natin ngayon, hanggang sa tinatayang 9600 BCE.



Ang timeline na iyon ay maaaring mas mahaba; ngunit ito ay kinalkula habang inilipat niya ang mga salita sa Timeaus at Critias [Mga Dialogue ni Plato] tungkol sa pilosopong si Solon, na naging Inisyado sa Ehipto at sinabihan ng mga Pari sa Ehipto na tagapagtala ng kasaysayan, tungkol sa kasaysayan ng Atlantis. Sa panahon ni Solon, ang kasaysayan ng Atlantis ay umabot na sa 9000 taon bago ang panahon ni Solon.



Ipinapakita pa ng sinaunang mga Ehipsiyo sa mga teksto ng Piramide na ang orihinal na mga Diyos at pananampalataya ng sangkatauhan ay umaabot hanggang 40,000 taon sa nakalipas mula sa kasalukuyang taon.



Mas nauna kami kaysa sa anumang anyo ng makabagong Abrahamikong relihiyon ng libu-libong taon. Ang walang kabuluhang paniniwala ng makabagong mga programang panrelihiyon ay hindi maaaring magtakda sa amin. Ang mga tagasunod ng mga Diyos ay nagpatuloy sa loob ng mga siglo, pinapasa ang orihinal at espiritwal na kaalamang alam nilang ibinigay ng Sinaunang mga Diyos.



Hanggang ngayon, hanggang sa kasalukuyan, totoo pa rin iyon, at ganoon pa rin ang sitwasyon.



Sa kasamaang-palad, dahil sa pag-usbong ng mga relihiyon ng kadiliman at pagkaalipin, tulad ng Kristiyanismo, Islam, at Hudaismo, ang ating mga aral, kaugalian, at mga diyos ay tinaguriang maka-Satanas o masama. Ang pagbabagong-kultural na ito ang nagbunga ng pagkaalipin ng sangkatauhan sa mga sistemang nag-ugat sa mga Hebreo o Hudyo.



Ang Templo ni Zeus ang tunay na relihiyon ng sangkatauhan na nauna pa sa anumang uri ng maling pag-aangkin na ginawa ng mga ahente ng kaguluhan at kalituhan na nagdala sa sangkatauhan hindi ng relihiyon, kundi ng mga tanikala ng kaisipan at espirituwal na kamangmangan.



Sa ating mga site, makikita mo ang tunay at matalinong impormasyon tungkol sa mga sinaunang gawain ng mahika, etika, meditasyon at mga paraan kung paano umangat sa espirituwal na paraan. Ang kaalamang ito ay madaling makuha noong Sinaunang Panahon at ito ang puso ng mistikong relihiyosong gawain ng mga Walang Hanggan at Tunay na Diyos.



Sa pamamagitan ng pagiging isang Inisyado at Miyembro ng Templo ni Zeus, ikaw ay sumasabak sa paglalakbay ng ebolusyon, pagtuklas at katotohanan. Iyong babaguhin ang iyong sarili at mamumuhay ng katulad ng mga Diyos, isang buhay na may layunin at koneksyon sa iyong pinagmulan. Yakapin ang Katotohanan at labanan ang mga kasinungalingan - sapagkat ito ang landas ng mga Diyos.

 

[tyrantmage]

Original page in English: https://templeofzeus.org/Timelines



Ang mga Takdang Panahon ng Sinaunang mga Relihiyon at ang Templo ni Zeus

Hanggang sa ating naisaliksik, ang ating mga Diyos ay sumasaklaw sa lahat ng kasaysayan ng tao at kilalang (at pati na rin hinuhulaan) kasaysayan. Sinusunod natin ang mga Sinaunang Diyos at lahat ng kanilang kaalaman at karunungan ay nakakonekta sa Templo ni Zeus upang ang Gintong Panahon ng Tao ay maibalik sa pamamagitan ng samahan ng mga Tunay na Diyos.



ibaba ay isang talahanayan ng lahat ng mga timeline ayon sa tinatanggap na pangkalahatang kasaysayan at mga pahayag ng mga Sibilisasyon na sumunod sa mga Diyos ayon sa kanilang sariling mga talaan. Ang mga talaan ng bawat isa sa mga relihiyong ito ay mas nauna pa sa modernong at laganap na tinatanggap na timeline na ipinapahayag ng makabagong agham.



Sa katunayan, sa loob ng hindi bababa sa dalawang libong taon, ang kasaysayan ay sadyang muling isinulat ng Kristiyanismo at Islam sa pamamagitan ng pananakop at digmaang pangkultura. Gayunpaman, ang talahanayan sa ibaba ay naglalaman ng mga malawakang tinatanggap na mga kaisipan na lubhang nakakapagbigay-liwanag sa kanilang mga sarili.



Relihiyon ng mga Ehipto 5000 BCE

Relihiyon ng Proto-Indo-European 4000 BCE

Relihiyong Sumerian 3500 BCE

Tradisyonal na Relihiyon ng Tsina 3000 BCE

Relihiyon ng Minoa 3000 BCE

Mga Relihiyon ng Mesoamerica (Maya, Aztec) 2000 BCE

Griyegong Relihiyon (Hellenismo) 1600 BCE

Relihiyong Vediko 1500 BCE

Paganoismong Celtiko 1200 BCE

Hapones na Shinto 1000 BCE

Relihiyong Norse (Paganismong Germaniko) 1000 BCE

Relihiyong Romano 700 BCE

Paganismong Baltiko 500 CE

Paganismo ng mga Slav 500 CE

batay sa nabanggit, nauunawaan natin na ang mga walang hanggang Katotohanan ay nauna ng libu-libong taon sa mga makabagong tuntunin at paniniwala ng Judaismo o Kristiyanismo. Kung sinuman ang tumatanggap ng mga mas makabagong pahayag na ito, ginagawa nila ito hindi batay sa katumpakan ng kasaysayan, kundi sa pamamagitan ng sadyang pagtanggap ng mga pananaw sa kultura ng Abrahamic.



Ayon sa mga relihiyong Abrahamiko, ang mga nabanggit na relihiyon ay pawang mga pagano o relihiyong sumasamba sa mga diyus-diyosan na walang tunay na lalim o anyo, kung saan sumasamba ang mga tao sa mga bato at semento. Ang mga pahayag ay mas tumitindi pa, na ang mga sinaunang relihiyon na ito ay sumasamba sa mga demonyo at ang pangunahing diyos ng mga relihiyong ito ay tinatawag na Satanas o ang Diyablo, sapagkat ang Diyablo umano ang tunay na may-akda ng lahat ng relihiyong nauna sa bagong dumating na ang layunin ay pag-alipin — ang Abrahamismo.



Walang anuman ang maaaring maging mas malayo sa Katotohanan, dahil ang lahat ng nabanggit na relihiyon ay naglalaman ng makapangyarihang espirituwal na kaalaman na may transendental na katangian, na matatagpuan pa rin ngayon sa Templo ni Zeus. Sinamba rin nila ang mga Sinaunang Diyos tulad ng ginagawa natin ngayon, na pinaniniwalaan na hindi lamang mga ninuno ng sangkatauhan, kundi mga tagapagdala ng pinakadakilang kaalaman sa pagsulong ng sibilisasyon, kaluluwa ng tao, at lahat ng aspeto ng buhay ng tao.



Sa Pagkakaalam nito. Dapat maunawaan na kung ninanais ng isang tao ang katotohanan, kailangan niyang takasan ang hangganan ng kaalaman ng kaaway at magpatuloy sa mas malalim na pag-aaral. Kami sa Templo ni Zeus ay nagsagawa ng labis at masusing pananaliksik upang malaman na lahat ng pahayag ng kaaway ay may masamang layunin at puno ng kasinungalingan laban sa mga Sinaunang Diyos at sa kanilang mga relihiyon.



Samakatuwid, ibinabahagi namin ang Katotohanan sa mundo, ang walang hanggang katotohanan, na magpapalaya muli sa mundo mula sa mga tanikala ng kamangmangan at espirituwal na kadiliman.



Pambungad na pahina

Ang Ating mga Pinagmulan

Ang Mga Panahon ng Sinaunang Relihiyon at ang Templo ni Zeus

 

[tyrantmage]

Original Page in English: https://templeofzeus.org/Purpose


Ang Layunin ng Orihinal na Relihiyon ng Sangkatauhan



Ang Templo ni Zeus ang orihinal at tunay na relihiyon ng sangkatauhan. Sa kung ano ang tinutukoy natin bilang relihiyon, ang mga layunin ay dapat ang mga sumusunod:


Pinalalaya ang espiritu ng tao sa pamamagitan ng kaalaman at karunungan

Pagpapalakas sa kaluluwa ng tao sa pamamagitan ng pagmumuni-muni upang gawing imortal ang kaluluwa ng tao.

Alyansa sa mga Diyos upang makamit ang mas mataas na antas ng kamalayan, kaalaman, at pag-unawa.

Pagbibigay-diin sa tamang etika na nagpapalakas at nagtataguyod ng buhay, upang umunlad ang pag-iral

Isinusulong ang kapakanan ng indibidwal at ng buong sibilisasyon at lipunan, na may layuning mapabuti ang kapakanan ng lahat

Pagsusulong ng pag-unlad sa agham, intelektwal at pisikal-materyal kasabay ng sagradong pag-unlad sa espirituwal

Kasalukuyan, siyempre, ang mga layunin ng “modernong relihiyon” ay hindi ito kundi ang kabaligtaran ng lahat ng nabanggit. Ang pagpapasakop, pang-aalipin, kamangmangan, walang-isip na pag-uulit, takot at paghuhugas ng utak ay ilan lamang sa mga kakila-kilabot na taktika na ginagamit ng mga modernong kasangkapan ng kontrol na nagpapanggap bilang relihiyon, upang alipin ang sangkatauhan.



Sa pagsapi sa Templo ni Zeus, itinatakwil ng isa ang lahat ng anyo ng pagkaalipin at nagsisimula sa kanilang pagpapalaya, paglabas mula sa yungib ni Plato o ang tinatawag na “Matrix”. Ang landas na ito ay natatangi, banal at sagrado, at akma para sa matatapang na kaluluwang nagnanais tuklasin ang kanilang espiritwal at maka-Diyos na potensyal sa kalooban.



Sa mga gawainng Kalaban, binanggit. “sa pamamagitan ng kanilang bunga ay makikilala mo sila”.



Ang bunga ng mga sinaunang relihiyon ay yaong mga bagay na nakalista sa mga naunang punto. Kapag tiningnan natin ang bunga ng mga gawain at presensya ng kaaway, malinaw nating nakikita ang pagkaalipin, kamangmangan at kahinaan bilang produkto ng mga sistemang ito na maling sinusunod ng mga tao. Ang mga ito ay nagpapanghina ng buhay, katalinuhan at potensyal at pag-iral ng tao.



Ipinanumbalik namin ang orihinal na relihiyon ng sangkatauhan, na may pinakamatuwid na mga kaugalian at etika na humahantong sa pagdi-diyos ng kaluluwa ng tao. Ang layunin ng aming relihiyon ay kalayaan at kaliwanagan para sa lahat ng taong sumusunod sa aming landas, walang ipinagkakait.



Ang lohika, pang-unawa, at karunungan ay sumasaklaw sa ating relihiyon.



Ang ating mga Diyos ay hindi lamang mga simbolo na tumutulong sa atin na tahakin ang landas na ito, kundi mga aktibong katuwang sa ating tagumpay sa landas na ito. Alam natin na mahal nila tayo, nakikipag-ugnayan sila sa atin, at sinusuportahan nila tayo sa buong paglalakbay natin tungo sa kadakilaan at ebolusyon na ating pinasok.



Habang natutuklasan natin ang katotohanan at ang mga pader ng limitasyon sa ating isipan ay nagsisimulang bumagsak, isang bagong kamalayan ang umuusbong kung saan ang tabing ng kamangmangan ay naaaalis. Pagkatapos, makikita natin ang katotohanan at tatanggapin ang ating sariling kapangyarihan ng kaluluwa na ibinigay sa atin ng mga Diyos.



Sa pamamagitan ng kapangyarihang ito, inaasahang uunlad at lalago ang sangkatauhan nang sama-sama, ngunit gayundin, bawat indibidwal na miyembro nito ay maaabot ang kani-kanilang Ithaca o Pagka-Diyos. Sa pag-aaral ng lahat ng ating kaalaman, mauunawaan nang malinaw ng isa ang lahat ng binanggit dito.



Makikita ng isa ang Katotohanan at kapag nagawa nila ito, maaari na silang magpatuloy sa susunod na hakbang: ang maging isang buhay na pagkakatawang-tao ng katotohanang ito. Ito ay nagsisimula sa pamamagitan ng Ritwal ng Pagpapasimula ng Templo ni Zeus.



Sa kapangyarihan ng Inisasyon, tayo ay nagsisimula sa paglalakbay na ito at yinayakap natin ang mga Diyos bilang ating walang hanggang ninuno at gabay. Tinalikuran natin ang mga kasinungalingan ng kaaway at yinakap ang Katotohanan ng mga Walang Hanggang Diyos. Ang mga Diyos sa kanilang panig ay nagtataguyod, nagsusulong at nagbibigay kapangyarihan sa atin upang maging ang pinakadakilang bersiyon ng ating sarili sa pamamagitan ng pag-aaral sa ating sarili.



Pambungad na pahina

Ang Ating mga Pinagmulan

Ang Layunin ng Orihinal na Relihiyon ng Sangkatauhan

 

[tyrantmage]

Original page in English: https://templeofzeus.org/ZEVISTS

Ang Ating Bagong Pangalan, Zeus at Kapangyarihan ng Kulog - Sat at Zev.

High Priest Hooded Cobra 666

23 Pebrero 2025



Pagbati sa lahat ng nasa ating pamilya ng SS,



Ipapaliwanag ko sa ibaba ang lahat ng background at mga symbolikong proseso upang makapagpatuloy tayo sa landas ng mas mataas na kaalaman at kamalayan. Sa lalong madaling panahon, ang Pahina ng mga Simbolo sa ating site ay maa-update, na magpapakita sa inyo ng mas malalim na katotohanan at pang-unawa.



Sa Sinaunang Griyego, ang Ζευ o ang tinatawag nating Zeus sa Ingles, ay binibigkas na ZEV o ZEF. Sa Ingles, ito ay tunog ZUS, ngunit ang tunog na ito ay malayo sa ZEFS na siyang tunay na bigkas. Kung nais mong manalangin sa ating Diyos, sa kabila ng paggamit ng mga pangalang kilala na natin gaya ng Beelzebul o Satanas o mga kaugnay nito, maaari mong gamitin ang ZEFS. Gamitin mo ito at makikita mo kung gaano ito ka-direkta.



Sumulong tayo, sa likod ng mga salitang ito, mayroon pa tayong mga sumusunod na kahulugan:



Ζευ - na ang ibig sabihin ay, pinagsasama ko, sa Sinaunang Griyego. Nangangahulugan din ito ng pagsasama sa lahat ng paraan; tulad ng pagsasama ng kaluluwa, ang pagsasama ng paglikha, o ang pinag-isang isipan ng paglikha [Ang Nag-iisang Diyos o Pinag-isang Kamalayan ng Kosmikong Isipan]. Ang lahat-sumasaklaw at lahat-nagsasama na puwersa, ay may kaugnayan din sa loob ng kaluluwa ng tao - upang magkaisa o makisali sa Banal na Pag-aasawa sa pagitan ng Shiva at Shakti, ang Ahas na Kundalini, upang ito ay umakyat. Dahil dito, ang nakatagong kahulugan dito (na medyo malinaw) ay umaabot hindi lamang sa konsepto ng Diyos kundi pati na rin sa pagka-Diyos mismo. Ang salitang Ζευ ay nauugnay din sa layunin ng pag-uugnay ng lalaki at babae upang lumikha ng buhay, gaya ng sa salitang Ζευ-ω na nangangahulugang erotikong pag-iisa. Ang pag-iisang iyon ang lumilikha ng buhay.



Ang isa pang pangalan ni Zeus ay Δίας, kung saan nagmula ang makabagong salitang Latin na Deus. Ibig sabihin nito ay Ako ay naghahati. Ang ibig sabihin ng Δίας ay Ang tagapaghati—bilang pinakamakapangyarihang nilalang, maaari siyang magbuklod o maghati. Ang pagkakahati at pagkakaisa ay mga kinakailangang bahagi ng buhay, na kung wala ay walang maaaring mangyari. Ang mga selula ng katawan ng tao ay naghahati-hati sa pamamagitan ng sunud-sunod na paghahati na nagsisimula sa unang pinag-isang kalagayan ng isang nag-iisang selulang organismo. Pagkatapos magsanib ng semilya at itlog sa obaryo, nagkakaroon ng tuloy-tuloy na paghahati na patuloy na lumilikha ng buhay. Kaya una, mayroong pagsasanib at pagkatapos ay ang paghahati ang lalong lumilikha ng kabuuang konsepto ng buhay o pag-iral.



Panghuli, ang isa pang pangalan ni Zeus ay Ζήνας na nangangahulugang Ang Buhay. Kung alam mo ang dalawang nabanggit sa itaas, maiintindihan mo kung bakit ginamit ang mga pangalang ito; ito ang literal na proseso ng buhay. Magkasama, ang tatlong pangalang ito ay bumubuo ng isang trinidad.



Kasunod nito, ang lahat ng prosesong ito ay nagaganap sa pormal na batayan ng Katotohanan o Kosmikong Katotohanan. Wala itong ibang maaaring pagganapan. Samakatuwid, si Satya o yaong tinawag na Satanas ang pangunahing esensyal na nilalang kung saan ito maaaring mangyari.



Kaya naman mayroon tayo: Paghahati, Pagkakaisa, at ang Buhay mismo.



Sa pisika, kapag nagsasama-sama at naghihiwalay ang mga kapangyarihan, lumilikha sila ng kuryente o buhay, o paggalaw. Ang negatibo at positibong polo, kapag nagkakasalubong, lumilikha ng mga puwersang nagtutulakan, nag-aatraksiyon, o sumasabog kaugnay ng kanilang pagkakasalubong. Ito ang lumilikha ng puwersang tinatawag nating kuryente o kidlat. Ang daloy ng kuryente, maging ito man ay sa anyo ng biokuryente o maging sa anyo ng robotikong pag-iral, ay kinakailangan upang magkaroon ng paggalaw at buhay. Ang sistema ng nerbiyos ng mga tao ay gumagana sa kapangyarihan ng kidlat, daloy ng kuryente, o bio-pwersa, muli, ang Simbolismo ni Zeus.



Kung wala ang kapangyarihang ito, mayroon lamang mga bagay na walang buhay at walang kaluluwa. Ang kaluluwa ay tinutukoy din bilang ang Kislap. Kaya nga tinawag siya ng mga Sinaunang Griyego na ZINAS, dahil Siya ang tagapagbigay ng buhay sa paglikha.



Kidlat at biswal na epekto nito, ang liwanag ng kuryente, ay lumilikha ng ilaw o kulog. Si Lucifer ay inaasahang biglaang lilitaw, na nagdudulot ng liwanag; ang kidlat ay nagdudulot ng pakiramdam ng kamalayan. Ang pwersa ng kulog na ito ay ang pwersa ng liwanag at lumalabas mula sa kadiliman ng paglikha o kawalan, na lumilikha ng pag-iral at buhay mismo. Walang mas mataas na kapangyarihan sa sansinukob.



Kapag nagmumuni-muni ka, nararamdaman mo ang lakas na ito sa anyo ng mga kilig. Ang ganitong uri ng kapangyarihan para sa mga Norse ay tinatawag na Vril o sa Ingles, bioelectricity. Ito ang kapangyarihan ng mga Diyos at ng buhay mismo, o ang Hinduistikong puwersa ng Varja. Dala-dala ito ni Brahma sa kanyang kamay upang paandarin ang sansinukob, tulad nga ni Zeus, na may hawak na kidlat.



Upang mas mapalawig ang kaalamang ito, ang letrang Z ay literal na simbolismo ng kidlat, o ang Sowilo Norse Rune. Ang tema ng kidlat ay may kaugnayan din sa simbolo ng Swastika, na ipapaliwanag sa susunod na seksyon ng mga Simbolo [ito ay na-update upang isama ang ating mga orihinal na simbolo at hindi lamang mga sagot sa kaaway tungkol sa mga makabagong pagtatalo sa mga [“Satanic na Simbolo"].



Ngayon, pamilyar na kayong lahat kay Baal-Zev-Ul o Beelzevul sa Sumeria, o Beelzebub sa Goetic na kalokohan. Isang orihinal, Sumerian at Mesopotamian na Punong Diyos tulad ng pagkakakilala sa Kanya sa kasaysayan. Dahil maraming tao pa rin ang naaakit sa Goetic na kalokohan, tatalakayin ko ito upang ipaliwanag kung bakit mas mainam at mas malinaw ang pagbabalik sa orihinal. Sa kaso ni Beelzebul, ang pagkasira ay hindi gaanong malala.



Sa lahat ng mga salita ng mga Diyos, ang kanilang mga teonym o banal na Pangalan, may isang aspeto ng pangalang iyon na nagdadala ng mga kapangyarihan. Sa kaso ng Baal-Zev-Ul, mayroon tayong Baal, na nangangahulugang Hari [tulad ng Zeus na Hari ng mga Diyos], Zev na literal na pangalan ng Zeus, at UL na salita para sa Liwanag [o maaari nating sabihin, Lucifer]. Literal, ang Pangalan ng Zeus ay nakapaloob sa Beelzebul, sa pamamagitan ng paghihiwalay ng salita.



Tungkol sa pangalang ibinigay ng kaaway sa ating Diyos, na angkop din, mayroon tayong Sat-an o Sat-Anas na nakabatay sa ugat na theonymic na SAT, na nangangahulugang Walang Hanggang Katotohanan. Ang prosesong ito ng pagbabaklas ng mga pangalan upang makarating sa mga konklusyong ito ay isang karaniwang pilosopikong gawain ng mga Sinumpaang Tagapaglingkod ng mga Diyos. Nang inilabas sa konteksto, ito ay napinsala at naging prinsipe ng kasamaan at kadiliman, at alam natin ang mga maling kahulugang ito.



Kung susuriin natin ang Bibliya, na siyang orihinal na akdang paninirang-puri, sinasabi roon: Nakita ko si Satanas na nahulog mula sa langit gaya ng KIDLAT sa Lucas 10:18. Pagkatapos, sa Pahayag ay inirereklamo nila na ang Trono ni Satanas ay nasa Pergamum, kung saan matatagpuan ang Dakilang Altar ni Zeus (na dinala ni Hitler pabalik ng Berlin...). Walang paliguy-ligoy at direkta ang pahayag. Suriin pa natin nang mas malalim.



Sino ang orihinal na Diyos na sinisimbolo ng Kidlat, na inaalipusta rito? Zeus. Napakalinaw ng simbolismo rito. Sino ang Pinuno ng Makalangit na Hirarkiya na kalaunan ay tinawag na impiyerno at demonyo? Zeus. Sino ang nanirahan sa Kalangitan [Ang kaharian ni Zeus o Bundok Olympus, Panginoon ng Kalangitan, Ama sa Langit at iba pa] , ang tagahawak ng Kidlat, na ngayon ay bumabagsak mula sa langit ng Kanyang Awtoridad, sa parehong paraan na ang kanyang sariling simbolo ay kumakatawan sa Kanya.



Bakit siya bumabagsak na parang kidlat at hindi gaya ng yelo, ulan, bulalakaw, o kometa? Dahil kailangang napakalakas ng mensaheng hindi mo namamalayan. Nasa harapan mo ito. Para sa mga hindi ito makita, inirerekomenda kong buksan ang iyong pananaw. Magiging malinaw din ito kalaunan. Ang mga susunod na pag-update ay magbibigay-diin dito at magpapaliwanag ng lahat.



Nang magsawa na kami sa kanilang pag-atake sa kultura, kami ay sumusulong sa mas malinaw na pagpapaliwanag at muling pagpapanumbalik ng mga Orihinal na Diyos.



Pagtungo sa susunod na pagbabago, matapos maipaliwanag ang lahat, mula ngayon ay tatawagin na tayong mga “Zevista ".



Makikilala tayo sa mundo bilang mga ZEVISTS o ang mga Sinumpaang Tagasunod ni Zeus. Sinusunod ang walang hanggang doktrina ng Sat-ya at ng mga Orihinal na Diyos, dala natin ang kidlat at kaliwanagan sa sangkatauhan at sa ating mga sarili. Ipapakita nito sa mga tao kung sino talaga tayo, malaya sa anumang pagkakahon o pagkakakilanlan tulad ng nangyari noon.



Bigkasin mo ito sa iyong sarili, sabihin mo "Ako ay isang Zevist" at mararamdaman mo ang pinakamalaking nakatagong kapangyarihan ng salita at titulong ito at kung ano ang ibig sabihin nito. Habang lumalawak ang sangkatauhan tungo sa mga bituin, sasabihin nila sa ibang mga nilalang na sila ay mga Zevist at igagalang nila tayo. hindi mo maikakaila na ito'y mukhang parehong Sinauna at Futuristiko.



Tungkol sa maliit na kahirapan sa pagbigkas nito, ito ay sinadya. Ito ay isang bagay na hindi dapat basta-basta itapon bilang salita dahil ito ay dapat maaalala.



Ito ay nangangahulugang literal at direkta, ZEV, ang teonomikong ugat — ang Teonomikong kapangyarihan ng Ating Diyos, at -ists, yaong mga nabibilang sa kapangyarihang iyon. Ang mga anak at pamilya ng kidlat at ng kataas-taasang Diyos ng mga Diyos. Tayo ay bumabalik sa nakaraan, bago dumating ang kaaway at ang kanilang mga salaysay, sa lugar ng kapangyarihan at hindi sa lugar ng pagtugon sa mga pag-aangkin ng kaaway.



Ibalik ang pamana ng ating mga Diyos at alisin sila sa konteksto ng kaaway, sila'y tuluyang magiging ganap na malaya upang kumilos sa sangkatauhan at lipunan. Ang mga tanikala ng kaaway ay naglalaho at walang matitira mula sa mga ito, at ang ganap na pagpapanumbalik ng kapangyarihan ng mga Diyos ay nalalapit na.



Pambungad na pahina

Ang Ating mga Pinagmulan

Ang Ating Bagong Pangalan, Zeus at Kapangyarihan ng Kulog - Sat at Zev

 

[tyrantmage]

Original page in English: https://templeofzeus.org/Dedicate



Dedikasyon sa Katotohanan [Satya], Zeus at Ang Mga Orihinal na Diyos

Mula sa Piramide ni Haring Unas, mga Teksto ng Piramide



" Umaakyat ako sa langit kasama ang mga hindi mamamatay na bituin... Ako ay nagbabago tulad ng mga diyos, ang aking kaluluwa ay banal."



CH I, “Poimandres”, Corpus Hermeticum

“Kailangan mong hubarin ang kasuotan ng kamangmangan at maging isang anak ng banal na kaisipan. Sa gayon ay makakakita ka sa pamamagitan ng mata ng puso”



Dr. Faustus (mula sa Pananaw ng Gitnang Panahon tungkol sa Pagpasok sa mga Diyos)

“Kung ako'y may kasingdami ng kaluluwa tulad ng mga bituin, ibibigay ko ang lahat ng iyon para kay Mephistopheles!”

Ang Panatang Pythagorean, ayon sa pagkakapreserba ni Iamblichus sa Buhay ni Pythagoras (Kabanata 18)

“Sa pamamagitan ng dalisay, banal, apat na ulit na ugat ng likas na walang hanggan, ako'y sumusumpa!”



Ano ang nangyayari kapag tayo ay gumawa ng pormal na pangako sa ating Diyos

Ang ating Diyos ay nag-aalaga sa Kanyang mga anak. Ang ating Diyos ay nagbibigay sa atin ng panloob na lakas, at tayo ay nagiging napakalakas sa espiritu. Hindi tulad ng mga relihiyon na nasa kanang landas, kung saan ang mga tagasunod ay patuloy na nagdarasal at naghahanap sa kanilang diyos, ang ating mga Diyos ay kusang lumalapit sa atin. Maraming beses, nararamdaman natin Siya. Siya ay dumarating upang gabayan tayo kapag tayo ay nalulungkot, nag-aalala, o nakakaranas ng mga problema.



Sa Sinaunang Mundo, ang ating mga Diyos ay tinawag sa maraming pangalan. Kamakailan lamang, sinigurado ng kaaway na maghasik ng takot sa mga puso ng mga tao sa pamamagitan ng pagtatangkang iugnay ang mga Diyos sa mga masasamang nilalang o entidad. Iyan ay hindi totoo.



Alam at lubos naming kinikilala na ang tinatawag ng kaaway na Satanas ay walang iba kundi ang Orihinal na Diyos ng Sangkatauhan. Ang aming Diyos ay nagpoprotekta, gumagabay, at nagpapataas sa sangkatauhan.



Isinasaayos niya kami at ginagabayan kung ano ang dapat naming gawin upang manatiling nakatutok at masaya.



Ang pundasyon ng Templo ni Zeus ay nasa pagtatapos natin ng gawa ng Diyos sa sangkatauhan. Ito ang layunin ng Pagka-Diyos at natutupad sa pamamagitan ng makapangyarihang meditasyon.



Ang sangkatauhan ay kasalukuyang nasa napakababang antas sa espirituwal. Kapag nagsimula tayong magnilay-nilay, nakakaranas tayo ng malalim na positibong pagbabago sa ating buhay. Ang mga Orihinal na Diyos na tinawag kamakailan ng kaaway bilang si Satanas at ang kanyang mga Demonyo ay nagpoprotekta at nag-aalaga sa atin habang tayo ay nagbabago at nakakamit ng personal na kapangyarihan. Sa pamamagitan ng ating Diyos, mayroon tayong proteksyon na wala ang mga tagalabas. Maaari tayong umunlad sa mga kapangyarihan ng isip at kaluluwa hangga't nais natin. Para sa mga tagalabas, ito ay maaaring maging mapanganib.



Ang ating Punong Diyos ay nagbibigay din sa atin ng kaalaman. “Inaakay sa tuwid na landas nang walang mga aklat”.

Habang tayo'y nagbabago at lumalago, nagiging mas maganda ang ating buhay at mas nagiging masaya tayo. Natututo tayo kay Zeus kung paano kontrolin ang ating sariling buhay at kapalaran sa halip na hayaan tayong anurin ng tadhana. Natututo tayong pagalingin ang ating sarili at tuparin ang ating mga hangarin gamit ang kapangyarihan ng ating isipan at kaluluwa.



Sa paggawa ng isang pangako, tayo ay lumalahok sa isang pormal na ritwal. Ginagawa ito ng may malayang kalooban. Tayo ay pumipili, sa halip na kaladkarin papunta sa isang Kristiyanong simbahan at bigkasin ang mga nakahanda nang panalangin (na hiniram at binago mula sa mga silangang mantra) sa harap ng mga hangal.



Sa pamamagitan ng kaalaman at pananaliksik, maaari nating patunayan nang walang alinlangan na ang Nazareno, Jehova, Allah, at ang kanilang mga kauri ay pawang kathang-isip lamang, hiniram at binago mula sa mga orihinal na konsepto upang alisin ang espirituwal na kaalaman, nang sa gayon ang piling iilan ay makapaghari sa mundo gamit ang kapangyarihan ng isipan at kaluluwa. Para sa karagdagang impormasyon, Maaring bisitahin ang exposingchristianity.info & islamicevil.com.



Kung iniiwan mo ang kasinungalingan ng Islam, maaari mong palitan ang mga salitang Mohammed at Allah sa seremonyas ng Dedikasyon. Ang pagtakwil ay maaaring laban sa Islam. Ang kasinungalingan ng Islam ay kapwa mapanganib at batay sa ganap na panlilinlang. Ang kaalaman ay nagpapalaya sa isipan; kailangang maging malaya ang isang tao upang makalakad tungo sa kaalaman.



Dahil napakarami ang sapilitang naimpluwensyahan ng mga tauhang ito at kung ano ang kinakatawan nila (Mga Kaaway ng mga Diyos), ating tinatakwil sila nang permanente sa ritwal ng dedikasyon. Ito ay napatunayang mabuti at mapagpalaya sa sikolohikal na aspeto at isang pagsubok ng katapangan. Kailangan ng tapang upang malaman ang Katotohanan.



Bakit kinakailangan ang Ritwal ng Dedikasyon upang umusad



Ang Ritwal ng Pag-aalay ay isang simboliko at napakalakas na Ritwal kung saan ipinakikita ng isang tao ang kanyang tapang, lakas ng loob, at pasya na umunlad sa espirituwal na aspeto. Ang kaluluwa ng isa ay napapalaya mula sa mga tanikala ng kamangmangan, takot, at kasinungalingan, upang siya ay makapagpatuloy sa espirituwal na pag-unlad at maabot ang Kabanalan. Ipinapakita ng Ritwal ng Pag-aalay ang pagbabago ng landas at puso at ginagawa ito upang patunayan sa iyong sarili at sa mga Diyos na nais mong magbago mula sa pagiging alipin patungo sa isang espirituwal na nilalang.

Para sa karagdagang impormasyon, sumangguni sa mga artikulong ito:



Ang Ritwal ng Dedikasyon - Landas patungo sa Inisasyon PDF



Ano ang Layunin ng Ritwal ng Dedikasyon na Talakayan sa Forum



Sino ang ating Diyos at bakit ko dapat italaga ang aking sarili sa kanya sa pangalang ito



Ang orihinal na kahulugan ng pangalang Satanas ay Walang Hanggang Katotohanan mula sa Sanskrit. Sa Sinaunang Griyego, ang pangalan ay may kaugnayan sa muling pagkabuhay ng kaluluwa ng tao mula sa pagkakatulog nitong bumagsak.



Si Lucifer naman ay nangangahulugang Tagadala ng Liwanag, ang Liwanag na kinakailangan upang ang Inisyado ay maging maliwanagan, makapangyarihan sa espirituwal, at marunong.



Tulad ng pagiging simbolo ni Amang Zeus ng Walang hanggang Katotohanan, inaalay ng isa ang kanyang sarili sa pinakamataas na kabutihan sa Sansinukob, ang tunay na Diyos..



Si “Satanas” ay itinuturing lamang na negatibo pagdating sa mga Abrahamikong Programa, na layuning putulin ang koneksyon ng sangkatauhan sa mga nasabing kakayahan. Sa kanilang konteksto, na peke at mapanlinlang, inaangkin nilang si Satanas ay Masama. Gayunman, ito ay ganap na maling akala.



Ang ating Tunay na Diyos ay kinukuha ang Kanyang mga anak at mga disipulo at ginagabayan sila patungo sa Pagka-Diyos, sa tulong ng ibang mga Sinaunang Diyos na gumagabay sa sangkatauhan mula pa sa ating mga pinagmulan.



Ibinebenta ko ba ang aking kaluluwa kapag ginagawa ko ang ritwal ng dedikasyon



HINDI! Walang ganoong bagay sa Templo ni Zeus. Ito ay ang eksaktong kabaligtaran ng sinasabi ng kaaway. Hindi mo ibinebenta ang iyong kaluluwa, at walang negatibong mangyayari bilang resulta ng Ritwal na ito.



Sa kabilang banda, tanging positibong mga bagay ang mangyayari sa iyo mula sa Ritwal ng Dedikasyon. Talagang ikaw ay muling nakikisama sa mga Diyos upang bawiin muli ang iyong kaluluwa, ang iyong espirituwal na kapangyarihan, at ang iyong tadhana sa Pagka-Diyos, na ninakaw sa iyo sa pamamagitan ng kasinungalingan ng kaaway.



Walang anumang pagkakahawig ang mga Kristiyano at Muslim kung ano ang kaluluwa, o kung mayroon man sila nito. Nagsinungaling sila tungkol sa pagbebenta ng kaluluwa, tulad ng iba pang mga bagay na kanilang pinagsisinungalingan. Sa pamamagitan ng Banal na Sakramento, tayo ay naglalakbay sa landas upang mabawi ang kapangyarihan ng kanilang kaluluwa, gisingin ito, at paunlarin upang makamit nila ang Magnum Opus at espirituwal na kapangyarihan, kalayaan, at pag-angat.



Tutulungan ba ako ng mga Diyos/Demonyo pagkatapos kong gawin ang ritwal ng Dedikasyon?



Oo. Ang mga Diyos ay talagang seryoso sa kanilang mga Inisyado. Papatnubayan ka nila nang may pagmamahal at sa mga paraan na pinakakailangan at naaangkop sa iyo sa Landas. Huwag mag-alala kung ikaw, bilang isang Bagong Inisyado, ay hindi sila maririnig o makikita. Ginagabayan ka nila sa pamamagitan ng hindi nakikitang paraan, mga pagkakataon, mga palatandaan, at unti-unti. Habang nagiging mahusay sa espirituwal ang isang tao, ang psychic na komunikasyon [isang kakayahan ng kaluluwa] ay muling maitatag.

Sumangguni sa walang katapusang yaman ng impormasyon sa Ancient-Forums at Library of Thoth upang higit silang makilala, at basahin nang buo ang website ng Temple of Zeus.





Bakit ginagamit ang dugo mula sa aking hintuturo sa ritwal?



Ang Dugo ay sumasagisag sa iyong mga Ninuno at sa iyong sariling diwa. Sa isang simbolikong antas, muling pinagtitibay mo ang Sinaunang pananampalataya sa mga Diyos ng iyong mga Ninuno, ang iyong lahi, at ang iyong sarili. Lahat ng ito ay isinasagawa nang sabay-sabay sa pamamagitan ng simbolikong kilos ng ilang patak ng dugo sa Ritwal.



Ginawa ko na ang ritual. Ano na ang gagawin ko ngayon?

Binabati kita at Maligayang Pagdating!

Ngayon, ikaw ay isang Tapat na Inisyado ng mga Diyos. Nalagpasan mo na ang mga Pintuan ng Inisyasyon.



Narito ang 10 tagubilin para ikaw ay makapagsimulang lumago sa Templo ni Zeus:



Tanggapin mo ang katotohanan na ikaw ngayon ay isang Alagad ng mga Diyos at miyembro ng kanilang espiritwal at materyal na pamilya at Komunidad.

Magsimula ng Meditasyon at Espiritwal na Pagsulong.

Iwanan ang lahat ng maling paniniwala tungkol sa mga Diyos at lahat ng kasinungalingan ng kaaway—dapat luminaw ang iyong isipan.

Manatiling matiyaga sa Landas. Upang makamtan ang mga biyaya ng Landas na ito, kailangan mong maging masigasig sa iyong mga Meditasyon at Pag-aaral.

Igalang mo ang iyong buhay at pag-iral, at sikaping umunlad sa espiritwal at materyal na paraan sa lahat ng aspeto. Ang Zevism ay tungkol sa Buhay at sa pagpapabuti ng iyong pag-iral.

Edukasyunan ang iyong sarili tungkol sa mga Espiritwal na Etika ng Ating mga Diyos upang madagdagan ang iyong personal na kapangyarihan at karunungan.

Alamin na ikaw ay naglalakad sa Walang Hanggang Landas ng mga Diyos at ng ating mga Ninuno nang may lubos na katiyakan.

Ipagdasal sa mga Diyos na gabayan ka sa iyong landas, sa sarili mong paraan at ayon sa iyong kakayahan; ang sapilitang dasal, pinilit na panalangin, o iba pang pilit na gawain ay hindi bahagi ng Zevismo. Maaaring kumonekta ang isang tao sa mga Diyos sa sarili nilang kagustuhan.

Unawain na ang proseso ng iyong pagbabagong-anyo ay isang masaya at magandang paglalakbay na mangangailangan ng panahon. Walang kailangang pagmamadali.

Pag-aralan ang tungkol sa mga Diyos at makilahok sa Komunidad kasama ang iba pang mga Zevista. I-click dito upang bisitahin ang mga forum.

Magkaroon ng pananampalataya sa mga Diyos at tamasahin ang iyong espiritwal na paglalakbay!

Mga iba pang katanungan



Maaari ko bang isagawa ang ritwal nang higit sa isang beses?

Sagot: HINDI! Ang aming mga ritwal ay tunay at may bisa. Ang ritwal ay dapat isagawa nang ISANG BESES lamang!





Isinagawa ko ang ritwal. Halos wala akong mailagay na dugo sa papel. May bisa pa rin ba ang ritwal?

OO Hindi mahalaga ang dami ng dugo, pormalidad lamang ito. Ang nasa ating puso at ang ating mga intensyon ang mas mahalaga kaysa sa dami ng dugong ginamit sa ating pirma. HUWAG mag-alala kung hindi naging perpekto ang Ritwal; tinanggap ka na!





Maaari ko bang baligtarin ang ritwal sa ibang araw?

Ang aming mga ritwal, hindi tulad ng mga ritwal sa ibang relihiyon, ay totoo at permanente. Nakakatanggap ako ng kakaunting liham mula sa mga taong nalito at inusig ng mga Kristiyano. Isang tao ang nagsagawa ng baligtad na ritwal, at iniwan siya ni Zeus. Lubusan. Hindi ipinipilit ni Zeus ang Kanyang sarili sa kanino man.



Ang mga Kristiyano ay naloloko. Naniniwala sila na ang kanilang 'Diyos' ay 'mapagmahal' at 'mapagpatawad.' Sa katotohanan, ang halimaw na ito ay isang mapaghiganting, mapagtanim na mananakot ng mga tao. Kapag kasama si Zeus, lagi kang nasa ilalim ng kanyang proteksyon. Inaalagaan niya tayo, at pumapasok tayo sa bagong buhay kung saan wala na tayong mga alalahanin na nararanasan ng iba. Hindi perpekto ang mga bagay, ngunit laging mas mabuti. Hindi pinarurusahan ni Zeus ang mga taong tumatanggi sa kanya; siya ay umaalis lamang, at naiiwang mag-isa ang tao upang tiisin ang mga pagdurusa mula sa kaaway.



Ang mga taong ito ay sumulat sa akin dahil, pagkalipas ng ilang buwan, sila ay nagmamakaawa na tanggapin muli sila ni Zeus. Ang kaaway ay walang ginawa para sa kanila. Lahat sila ay labis na nagsisisi na umalis sila at desperadong desperado na bumalik.





Ako ay menor de edad, at ang aking mga magulang ay magdudulot sa akin ng malubhang problema kung mahuli nila akong gumagawa ng ritwal.



Kung talagang walang paraan para maisagawa mo ang ritwal nang hindi inilalagay ang sarili mo sa panganib, maaari mo itong isagawa sa iyong astral na templo. [Para sa karagdagang impormasyon, i-click dito.]



Maaari mong gawin ang nasabing ritwal kapag mas matanda ka na. Ang pagsasagawa ng dedikasyon sa astral ay kasing bisa ng paggawa nito sa pisikal. Si Zeus ay lubos na maunawain pagdating sa mga kabataang napipilitang tanggapin ang Kristiyanismo habang nakatira sa bahay at menor de edad pa.





Ako ay menor de edad, nakatira sa isang Kristiyanong tahanan, at pinipilit ako ng aking mga magulang na dumalo sa simbahan at makibahagi sa mga sakramento ng Kristiyanismo. Maaari pa rin ba akong magpa-dedication? Magagalit ba sa akin si Zeus?



Oo, maaari mo pa ring isagawa ang ritwal. Nauunawaan ni Zeus. Hangga't ikaw ay tapat sa kanya sa iyong puso, hindi siya magagalit sa iyo. Ang mga wala pang 18 taong gulang ay hindi malaya. Hindi na kailangang ipaalam sa sinuman ang iyong katapatan kay Zeus. Ang nasa iyong puso ay mas mahalaga kaysa sa anupaman. Ipinapayo sa atin ni Zeus sa Al-Jilwah na huwag ipaalam ang ating relihiyon sa mga hindi kasapi kung ito ay magdudulot sa atin ng anumang pinsala; ito ay lalong mahalaga para sa mga kabataan. Itakwil mo na lang sa iyong isipan ang Kristiyanong 'Diyos' kung pinipilit kang sumali sa alinman sa kanyang mga walang kabuluhang gawain. Nauunawaan ni Zeus na maaaring mapanganib at, sa ilang pagkakataon, maging banta sa buhay ng mga kabataang naninirahan sa mga Kristiyanong tahanan ang pagpapahayag ng kanilang katapatan sa kanya.



ANG RITWAL

Ang ritwal ng inisasyon ay napaka-personal, maliban na lamang kung pipiliin mong isama ang mga kaibigan o ito ay isinasagawa bilang bahagi ng isang grupo. Maaari kang pumili ng anumang petsa para gawin ang Ritwal na ito. Tiyaking maligo bago ang Ritwal ng Inisasyon, dahil ito ay nagpapakita ng paggalang.



Ang kailangan mo para sa ritwal:

Kakailanganin mo ng:

1 o higit pang itim, asul, o pulang kandila (kung ilan ang gusto mo - hindi ganun ka-importante ang kulay ng kandila)

Isang isterilisadong karayom o labahaA piece of clean paper, large enough to write the prayer below

Isang tuyong ballpen, kung saan mo pipirmahan ang iyong pangalan gamit ang dugo (isawsaw ang dulo ng ballpen sa iyong dugo) TANDAAN NA ANG IYONG PANGALAN LANG ANG PIPIRMAHAN MO GAMIT ANG DUGO, NAPAKALIIT AT PORMAL NA DAMI NG DUGO ANG GAGAMITIN! ANG NATITIRANG BAHAGI AY SUSULATIN MO GAMIT ANG TINTA, WALANG IBANG BAGAY SA PAPEL ANG ISUSULAT GAMIT ANG DUGO.

Huwag mag-alala kung hindi perpekto o hindi ganap na nasunod ang plano sa Ritwal; tatanggapin ka pa rin ng mga Diyos. Ang Ritwal ay simboliko at isang seremonya ng paglipat





ISULAT ANG MGA SUMUSUNOD SA PAPEL

Sa harap ng mga Sinaunang at Walang Hanggang Diyos, sa harapan ng makapangyarihang at di-maipahayag na Diyos ng Katotohanan, na ang Pangalan ay nangangahulugang Walang Hanggang Katotohanan, at sa presensya ng lahat ng mga Diyos at Daemon ng Kailaliman at mga Kaharian ng Langit, na siyang mga Tunay at Orihinal na mga Diyos,



Sa Ngalan ng Walang Hanggang Katotohanan, Satya sa wikang Sanskrit, kinikilala ko na mula ngayon ay iiwan ko na ang kasinungalingan at magiging Isinilang sa Sinaunang Orihinal na mga Diyos at ng Walang Hanggang Kosmikong Katotohanan.



Isalin sa Filipino: Ako, (isulat ang iyong buong pangalan), ay tumatalikod sa lahat ng nakaraang katapatan sa mga huwad na diyos ng Abrahamismo. Bawat ugnayan sa mga huwad na diyos ay pinutol na sa pagitan ko at nila, ngayon at magpakailanman.









Isinusuko ko ang mga konteksto ng kaaway at wala akong takot. Alam ko ang Katotohanan at lubos ko itong pinag-aralan at nais ko pa itong higit na makilala; kinikilala ko na tinawag nila Siya sa maraming negatibong pangalan upang takutin ako at ilayo ako sa mga Diyos.



Sa pamamagitan ng sakramentong iyon, pinatutunayan kong napagtagumpayan ko ang takot sa Katotohanan.



Isinasakatuparan ko ngayon at magpakailanman ang pagpapahayag sa Banal na Nilalang, na tinawag sa maraming pangalan sa kasaysayan ng iba't ibang kultura, bago man o makaluma — Dyeus Pater, Zeus, o kilala ng kaniyang mga kaaway bilang Satanas. Tinatanggap ko Siya sa lahat ng anyo at pagkakakilanlan bilang aking Tunay na Diyos.



Purihin Siya sa lahat ng Kanyang mga Pangalan at Katangian sa kasaysayan ng Sangkatauhan, bumabalik ako sa Orihinal na Manlilikha.



Pagpalain nawa ang Kaniyang mga Banal na Pangalan sa Tunay na mga Kultura, bilang Tangi at Nag-iisa Kong Diyos. Limutin nawa ang Kaniyang mga Pangalan na lumapastangan sa Kanya. Ako ngayon ay kabilang sa pinag-isang ugnayan sa mga orihinal na Diyos.



Ipinapangako kong kilalanin at parangalan Siya sa lahat ng bagay, nang walang pag-aalinlangan, na nagnanais na matanggap kapalit nito ang Kanyang maraming tulong sa matagumpay na katuparan ng aking mga gawain, pisikal man o espiritwal.



Nawa'y matanggap sa harapan ng mga Diyos sa Lahat ng Larangan, Espirituwal at Materyal, ang aking pagsunod, pagmamahal, at pakikiisa.



Mula ngayon, sa harap ng aking mga Diyos, ako ay isang Anak at Inisiyadong tagasunod ng Sinauna at Orihinal na mga Diyos.



At mula ngayon, ako ay kabilang sa kanilang espirituwal na Pamilya, ngayon at magpakailanman.



Tatayo ako nang matatag at tiyak sa Walang Hanggang Landas ng Satya, Ang Walang Hanggang Katotohanan ng Walang Hanggang Kamalayan. Nawa'y ang Landas na ito ang maging Landas ko patungo sa Pagka-Diyos.



Mga Dakilang Diyos at Diyosa, tanggapin ninyo ako sa lahat ng Inyong mga Pangalan, tanggapin ninyo ako sa inyong mga Misteryo!



Ako, [isulat muli ang iyong pangalan], ay ngayon aY iyong Inisyado.



Pagkatapos maisulat ang nasa itaas, kapag handa ka na, maaari mong sindihan ang kandila. Kumuha ng karayom, tusukin ang hintuturo ng iyong kaliwang kamay, at pigain ang kaunting dugo.



Pirmahan mo ang iyong pangalan gamit ang dugo, kung saan dapat ilagay ang Iyong Pangalan.

Banggitin ang dasal nang malakas o sa iyong isipan.



Itupi ang papel at hayaang masunog sa apoy ng kandila. Marami sa atin ang nanatili at nagmuni-muni hanggang sa maubos ang kandila mismo.



Sa pagtatapos ng ritwal, magtapos sa mga salitang "Nawa'y magkagayon." at isang malaking "MABUHAY SI SATYA!!"