Tavsiye ve desteğe ihtiyacım var

Bana ne önerirsiniz?

Aura koruması. Sadece ruhani pratik olarak değil, zihinsel bir prensip olarak.

Etrafınızdaki karanlık ve soluk dünyanın tam ortasında bile olsanız, sizi bu dünyadan ayıran ve özünüzdeki parlak renkleri koruyan bir şey vardır. Bu şey, Tanrılardır. Tanrılarla olmayı istemek ve Tanrılardan olmak için yürümek, bu dünyada ihtiyacınız olan tek şeydir. Bu, sizi koruyan şeydir; bu, dışarıdaki negatif enerjinin içeriye girmesini engelleyen şeydir.

Bunun üzerine düşünün ve bunu içselleştirin, ardından hissettiğiniz çoğu negatif şeyin kaybolduğunu göreceksiniz. Zira tüm bu ayrı ayrı gibi gözüken negatif hisler, tek bir kaynaktan ortaya çıkar ve dallanıp budaklanarak hayatı çekilmez hâle getirir. Kendinizi aşağı çekmeyin.

Sadece yürüyün ve tam önünüzdeki Işığa, Tanrılara bakın. Sağınıza veya solunuza bakmayın. Işığa bakın.

Ruhani olarak güçlenip yaşamın daha yüksek enerji düzeylerine taşındıkça normal olarak alt katmandaki yaşam formları ve olgular bizlere itici gelmeye ve onlarla olan uyuşmazlığımız sebebiyle rahatsızlık vermeye başlar. Bu konuda kanımca en uygun çözüm durmadan ve arkaya bakmadan ilerlemeye devam etmektir. İlerledikçe hayatımıza bizim gibi yüksek ve güçlü insanları çekeriz ve bu olurken aşağıdakiler altta kalır ve zamanla görünmez olurlar böylece sosyalleşme ihtiyacımızı en verimli şekilde karşılamamızın önündeki tüm engeller de adım adım kalkmış olur.

Merhaba, hepinize içtenlikle iyi günler ve haftalar diliyorum.

Sizden akıl, fikir, öneri ve tavsiye istiyorum. Normalde bu konuları açmayı sevmem, ama şu an hissettiğim stresle başa çıkamayacağımı düşünüyorum. Bazen bunalan kardeşlerimiz derdini anlattığında, ne kadar yardım etsek de bazen insan, aynısını yaşayınca ne yapacağını bilemiyor. Bu aynı, "terzi kendi söküğünü dikemez" sözü gibi. Forumda da gördüğünüz gibi, genellikle sevgi dolu, her türlü soruyu soran, gırgır şamata yapan pozitif bir insanım. Fakat evden dışarı adım attığım an inanılmaz bir şekilde depresif, hüzünlü ve stresli oluyorum. Toplum beni gerçekten çok sıkıyor. İnsanlar, dininize, yöneliminize hatta giydiğiniz kıyafet ve saç stilinize kadar karışabiliyor. Özellikle dinciler beni çok strese sokuyor. Bu insanlar yüzünden inancımızı bile doğru düzgün yaşayamıyoruz. İş hayatında da öyle insanlar köpek muamelesi yapıyor. Bu durum karma mı yoksa ben mi şanssızım, bilemiyorum ama ne ailem var, ne yaşadığım ülkeden memnunum, ne de toplumdan. Hayattan genel anlamda pek bir tat almıyorum. Ben çok sessiz ve sakin bir insanım. Küçüklerime şefkatle yaklaşırım, büyüklerime ise her zaman hürmet gösteririm. En sevdiğim ve saygı duyduğum insanlara "abi" diye hitap ederim. Ancak bu toplum beni gerçekten çok tüketti. Bana ne önerirsiniz?

Boşluk meditasyonu dışında önerdiğiniz bir şey var mı? Hangi Tanrı'ya dua etmeliyim? Çünkü bir de yalnız yaşıyorum. Hayatım hep yalnız geçti. Ailem yok, evde bir neşe olsun, gerçek bir arkadaş olsun hiç yok. Bu da beni sıkıyor. Yalnızlığa alışmaya çalıştım ama başaramıyorum.
Hepiniz olgun, zeki ve belli bir hayat bakış açısına sahip insanlarsınız, o yüzden tavsiyenize gerçekten ihtiyacım var. Şimdiden teşekkür ederim.
Ek olarak, buradaki amacım kendimi acındırmak ya da ilgi çekmek değil. Sizden, cahil insanlarla ve toplumla nasıl başa çıktığınızı, seçmediğimiz bir yalnızlıkla nasıl mücadele ettiğinizi ve hayat bakışınızın nasıl olduğunu öğrenmek istiyorum. Çünkü bu destekleriniz bana çok yardımcı olabilir ve ben de kendimi düzeltebilirim. Bazı insanların hayatlarına imreniyorum; ışıltılı, süslü odalar, stresten uzak bir yaşam ve bulundukları şehir ya da toplum daha hoşgörülü olabiliyor. Elimden geleni yapıyorum bunlara ulaşmak için, ama bazen olmuyor. Burada bile zar zor geçinirken, Japonya'ya gitme hayalim imkansız gibi görünüyor.

Show more...Show less...Show more...

Bunun kısa ve en iyi çözümü kendi hayatımızı iyileştirmeye çalışmak ve iyi bir insanla bağlantı kurmak. gittiğiniz biyerde tanıdığınız bir adam bile olabilir sadece sosyal bi aktiflik olması çok şey değiştiriyor.